Advies gevraagd

[Elijah]

Hoi allemaal,

Na mijn aanmelding op dit forum had ik mijzelf voorgenomen alles na mijn examens aan mijn ouders te vertellen. Later werd dit na de uitslag. En vervolgens heb ik het nog steeds niet verteld...
Maar aangezien ik nu al weken doorlopend buikpijn en paniekaanvallen naar aanleiding van deze situatie heb, besloot ik toch maar stappen te ondernemen. Ik heb een mail gestuurd naar Transvisie en volgende week kan ik terecht voor een intake.

Nu wil ik dit gesprek aangrijpen om te zorgen dat mijn ouders het toch eindelijk te weten komen. Een paar dagen voor het gesprek moet ik in de woonplaats van mijn ouders zijn en ga ik bij ze op bezoek. Nu wil ik ze vlak voordat ik weer naar huis ga vertellen dat ik een gesprek heb in Amsterdam, maar niet kan vertellen waarom. Vervolgens geef ik ze een papier met het adres ter informatie, vertel ze dat ze dat kunnen googelen als ze willen. Daarna sprint ik naar de bushalte.

Nu is mijn vraag: wat is jullie mening over deze aanpak? Inmiddels ben ik behoorlijk wanhopig aan het worden, dus misschien zie ik de zaken niet helemaal helder meer. Daarom wil ik jullie om advies vragen.

Ik zie er als een berg tegenop omdat ze momenteel apetrots op me zijn omdat ik mijn havo met hele mooie cijfers heb gehaald. Bij mijn diploma-uitreiking was mijn vader echt heel trots en bleef me dit vertellen (met in elke zin minstens één keer het woord 'meis'). Het enige wat ik dacht was: 'ik moet hier maar even van genieten, want volgende week is dit in één klap weg en blijft het waarschijnlijk ook voor een lange tijd weg...'. Ook hebben ze het nog steeds erg zwaar en ik ben bang dat ze dit er absoluut niet bij kunnen hebben.

Toch ga ik het ze vertellen, hoe dan ook. Al die spanning trek ik niet meer en dat wordt door mijn omgeving ook niet meer begrepen nu ik mijn diploma heb gehaald.

Bedankt voor het lezen.

[KarenTS]

ik denk dat het heel belangrijk voor jou zelf zal zijn om een einde aan die spanning te maken.Snel doen dus ..en heel veel succes ! X

[Engel]

Sluit me aan met de reactie hierboven. Toch vertellen hoe moeilijk het ook is. Dit heel lang voor je houden is gemeen tegen over jezelf.

[Elijah]

Dank jullie wel. Ja, die spanning moet snel minder worden.
In augustus begin ik aan een nieuw schooltraject en het liefst zou ik daaraan beginnen als mezelf, met de juiste voornaamwoorden en de juiste naam (overigens een andere naam dan Elijah, dat is mijn forumnicknaam). Dus dan wil ik wel dat iedereen in mijn omgeving het weet. Misschien is dat een beetje te positief gedacht, maar ja ik begin gewoon met mijn ouders en daarna zie ik wel verder.

[Freetouch]

Hoi elijah,

Ik denk dat je niet een papiertje moet achterlaten en dan heel snel naar de bushalte rennen...
Dan laat je je ouders achter in het ongewisse, kunnen ze geen vragen aan je stellen en kunnen ze hun emotie niet uiten...
Iets waar jij al heel lang mee stoeit, en jou leven op zijn kop zet, gooi je zomaar bij je ouders op hun bord en dan zeg je beina, zoek het maar uit...???
Lijkt mij niet zo een charmante mannier...

wat dacht je van gewoon te zeggen: "Pap, Mam, ik wil jullie iets vertellen waar ik het zelf enorm moeilijk mee heb maar ik wil het toch met jullie delen, maa ben er nog niet aan toe om hiermee met jullie te bespreken.
Maar ik hou zoveel van jullie dat ik het toch al wel moet zeggen en ik hoop dat we er op een later tijdstip over kunnen praten en dan hoop ik dat ik jullie mijn gevoel kan uitleggen....
zoiets of zo...
daarmee geef je duidelijk aan dat je er nog niet klaar voor bent om over te discussiëren, maar wel dat je hun in vertrouwen neemt om in dit vroege stadium het al met ze te delen... nog steeds zal het wel een shock voor ze zijn maar dan geef je duidelijk aan dat dit ook voor jou een enorme zware last is...

succes.

[Elijah]

Daar zit inderdaad wel wat in, thegirlinme. Het probleem is alleen dat ik niet zo goed ben in communicatie en al helemaal niet onder zulke omstandigheden. Ik wil dit natuurlijk wel meteen goed aanpakken, want het zal al heel zwaar vallen. Lastig, lastig...

[Freetouch]

Neem van mij aan dat wij allemaal met het zelfde hebben gezeten,...
Je loopt niet zo maar even naar je ouders en legt het uit...

Die knoop in je maag en wetende dat je hoogstwaarschijnlijk niet begrepen wordt....
Maar niets zeggen is nog slechter.. neem dat van mij maar aan.

Succes joh! en heel veel sterkte met het te vertellen.

X

[Nathan90]

In plaats van het papier met adres kan je ze ook een brief geven. Hier kan je uitleggen hoe het voelt, hoe zwaar het voor je is, dat zij niet de schuldige zijn, dat je het moeilijk vind om te delen maar hun acceptatie belangrijk is enzo.

[Gabriël]

Ik kan me voorstellen dat wanneer je ze een brief met adres geeft van Transvisie en de woorden van "google het maar" en dan wegrent, die spanning zeker niet minder zal worden. Want dan weet je nog niet hoe ze reageren enzo.
Misschien dat je ze een brief of email kan sturen met jouw verhaal voordat je daar heen gaat, zodat als je bij je ouders langs gaat, ze de mogelijkheid hebben om er op in te gaan?

Sowieso is het deel van coming out naar ouders altijd heel erg moeilijk. Sterkte in ieder geval.

[diederique]

Hoe moeilijk het ook is en hoeveel hoger de spanning in je lijf ook oploopt, vertel het ze. Ik sluit me bij de anderen aan. Zet je verhaal op papier, geef je ouders de "brief" maar loop niet weg. Weglopen is ook een beetje weglopen van jezelf, terugkomen is dat nog moeilijker. Vraag ze of ze erg schrikken en neem de tijd voor hun reactie. Zelfs als je je emotie zou tonen- wie doet dat niet op zo'n moment- laat dat dan zien. Je laat zien dat je het zelf er net zo goed moeilijk mee hebt.
Vind je het moeilijk zo'n brief of email te schrijven, laat hem desnoods aan een van de andere forum leden lezen (via PB) zodat zij/hij je een stukje op weg kan helpen en je een steuntje hebt.
Heel veel succes.