Volgende week is de week

[Nathan90]

Wat de titel zegt, volgende week is de week.

Ik heb momenteel een getypte brief openstaan in Word. Deze zal hoogstwaarschijnlijk de coming-out richting mijn ouders worden.

Na de afgelopen weken heb ik besloten dat ik het gewoon niet zomaar kan, dat is gewoon niet mijn ding. De kans dat ik compleet emotioneel word betekent dat ik al helemaal geen zinnig verhaal meer kan vertellen, laat staan dat ik mij daar dusdanig ongemakkelijk bij voel.. Ik heb de afgelopen maanden meerdere malen aan tafel gezeten en erover gedacht, getwijfelt en de veilige uitweg gekozen. Nee, een brief zal het worden.

Volgende week zijn vriendlief en ik van dinsdag t/m vrijdag op een camping in de buurt. Het idee momenteel is om de brief die dinsdag op de bus te gooien, dat betekent dat deze waarschijnlijk woensdag en anders donderdag bij mijn ouders binnen komt. Ik heb aangegeven dat bellen mag, maar dat er kans is dat ik geen bereik heb.

Ik ben nog een beetje in twijfel of ik bij de 'PS' over het bellen ook nog even wil uitwijden over volgend jaar, het studie/werken probleem en het besluit van komend jaar werken en orienteren op een opleiding. Is dit een idee denken jullie of beter weglaten en later ter sprake brengen?

Juist.. volgende week dus.
Nu moet ik wel..

[Jake]

Lijkt me een goed idee. Een brief is wat minder persoonlijk natuurlijk, maar dan kun je tenminste alles zorgvuldig verwoorden. Ikzelf heb het ook met een brief gedaan. Ik werd trouwens ook altijd compleet emotioneel tijdens zulke persoonlijke gesprekken (en werd daardoor juist kwaad op mezelf omdat ik m'n emoties niet onder controle had), maar hoe vaker je erover praat hoe makkelijker en normaler het wordt. Dat komt wel goed.

Ik denk dat ik de ps achterwege zou laten. Als ik me goed herinner uit een eerdere post van je, dan wilden je ouders dat je door ging met studeren toch? Ze zullen dan vast niet heel blij zijn met je beslissing om eerst een jaar te werken. Ik zou het dus weglaten omdat de brief zonder de ps al heftig genoeg is.

Maar goed, als ze een beetje hebben opgelet zal het vast niet compleet onverwacht komen, en hoef je straks in ieder geval niet meer met een geheim rond te lopen. Heel veel succes alvast!

[Freetouch]

succes... en ook ik zou de PS weglaten...

[Fay]

Op zich goed om op papier te zetten, maar ben je niet benieuwd naar de reavtie? daar op moeten wachten kan weer stress onrust en angst met zich meebrengen,tenzij je jezelf volledig hebt geaccepteerd natuurlijk, dan is die reactie niet zo belangrijk:)

my 2 cents

succes

Vicky

[Chieftac]

Ik kon mijn gevoelens niet verwoorden omdat ik ze gewoon niet echt snapte (en nog steeds niet), en daarom heb ik het er gewoon bij een persoonlijk gesprek (met veel tranen) er uit gegooid. Dat een brief voor jouw wel een goede optie lijkt vind ik knap omdat jij dus schijnbaar wel je gevoelens kan verwoorden.

[Sabrina]

Niet m'n coming out via een brief gedaan, maar wel verder op die manier wat achtergrond informatie gegeven en laten weten dat ik aan de transitie ging beginnen. Werd al zwaar emotioneel van het typen. Veel plezier op de camping en heel veel succes! Sluit me verder aan bij de anderen wat betreft de 'PS'. Dit is zo een groot iets, dat je denk ik beter eerst achter de rug kunt hebben.

[Duckarmy]

Veel succes!

[Anon20180501]

Ik zou ook pas later vertellen over je werk- cq studieplannen, Nathan.

Het is niet uit te sluiten dat ze anders gaan denken dat het een met het ander te maken heeft en daar allemaal wilde verhalen bij gaan verzinnen.
Vertel je het later dan zullen ze er waarschijnlijk, hoop ik dan toch voor je, niets achter zoeken en je in beide gevallen serieus nemen.

Liefs Daniéla

[mick1984]

succes. brief is wel afstandelijker maar wel goed. Het isa namelijk spannend om real life te zegen. Ik zelf heb het wel real life vertelt maar had er iemand van mijn ambulante woonbgeleiding der bij. Dat was een steun

[Joyce]

Hoi Nathan
Persoonlijk zou ik het nooit via een brief doen en als ik het al via een brief zou doen zou ik deze persoonlijk overhandigen.
Zo’n brief roept vragen op welke je in jou situatie niet kan beantwoorden anders dan telefonisch en daarbij mis je de emotionele reacties.
En juist samen die emoties beleven is belangrijk, samen je gevoelens delen, ook al liggen deze mijlen ver uit elkaar, samen praten, samen afspraken maken. Kortom samen beleven,
Een brief kan je ouders ook boos maken, ze kunnen niet direct vragen stellen, jou diepere gevoelens peilen, wellicht kunnen ze denken dat je bang bent hun te vertrouwen, terwijl dit de basis is van elke gezonde relatie.
Ik weet het is een beren moeilijk punt, maar doe het persoonlijk en met open vizier. Recht toe recht aan, direct naar de kern van de zaak.
Je zult zien als je het zo doe dat alle punten die daar na komen veel gemakkelijker te bespreken zijn, dus voor de toekomst is het alleen maar gemakkelijker.
Wanneer jou relatie met je ouders goed is zullen ze je op den duur begrijpen. Natuurlijk zullen ze eerst weerstand bieden, ze verliezen een kind wat zij hebben opgevoed. Maar als zij gaan relativeren zullen ze waarschijnlijk wel inzien dat de keuzes die jij voor jezelf maakt wel overwogen zijn en een keuze is waar jij je goed in voelt en verantwoord is.
Verwacht niet dat dit met één gesprek is opgelost, er zullen nog vele volgen.

Sterkte

Groetjes joyce