Fay schreef:
al werd ik net op de kofie gevraagd bij d ebuuf en buurman en aldus weten zij ook wat meer van hoed en rand en das winst, al vond ik het doodeng want elke keer vertellen is spanning en het wordt daarmee ontzettend tastbaar allemaal
Ik denk ook dat de eenzaamheid langzaamaan verdwijnt als je beter in je vel komt te zitten , jezelf wordt, je leven gaat opbouwen,en je die eenzaamheid niet ervaart als afhankelijk zijn van, want dat is momenteel wat eronder zit, gevoel van afhankelijkheid, niet zonder anderen kunnen
hoi Fay,
wat zou ik je graag wat willen meegeven om de moeilijke periode waar je nu doorheen gaat wat te verlichten, maar ik weet het ook niet en misschien is dit wel iets waar je doorheen moet, ik weet het niet
ondanks dat je nu door een klote periode gaat, heb ik wel het gevoel dat je ook wel weer vooruit gaat, want als ik lees wat jezelf nu denkt over de eenzaamheid dan lijkt het toch alsof het een soort van een plekje bij je krijgt
ook fijn dat de buren je voor de koffie vragen en misschien ben je er binnenkort zelf ook aan toe om de buren op de koffie te vragen(met gebak ) en hoe vaker dat gebeurd hoe normaler de gesprekken gaan worden
Dankje allen, momenteel is het ook, reality kicks in, nog steeds iedereen om je heen die lekker gaat zwemmen, op vakantie gaat, relaties aangaat en jij kan dat niet, ,tenminste, niet volledig als jezelf, je wil dat ook allemaal en hebt dat zo gemist, pijn, verwerking verleden, en een klein beetje vooruit kijken steeds denken, mijn tijd komt nog, frustrerend, maar die gedachte helpt, tis nie anders ,maar een bittere pil om te slikken steeds, maar focus op jezelf niet op anderen
Het sterkt mij iig in mij gevoel dat ik op de goede weg zit, en, kijken wat nu wel kan, in hier en nu, het moet maar even
Ik begrijp helemaal wat je bedoelt met alleen en eenzaam zijn.Ik ben nu meer dan een jaar singel en toen ik nog in relatie stond was ik ook eenzaam omdat niemand mij begreep,ik kon met niemand praten over mijn GD en dus legde ik al mijn energie in mijn werk en dat ging goed tot de wel bekende man met de hamer kwam en mij een ongelooflijke dreun gaf waar ik letterlijk helemaal k.o. van ging.In tegenstelling met nu had ik toen wel aanspraak omdat ik werkte,Ik werk nu ook al 13 maand niet meer en zit dus 13 maand in de ziektewet dus daar ook geen aanspraak meer.Door mijn coming out 2 jaar geleden is alles wat was is er niet meer en zit hele dagen alleen thuis,er zijn dagen dat ik letterlijk geen woord zeg.2 week geleden was zon week en heb ik gewoon 4 dagen niet gesproken met iemand en dan voel je je echt slecht,ik heb toen ook ruim 2 uur gehuild om mijn eenzaamheid en het huilen kon niet stoppen en kwam steeds weer terug.
Ik weet niet hoe het met jouw is maar ik heb een hele sterke innerlijke drang die zegt dat ik in beweging moet komen.Zo heb ik nu ook contact met maatschappelijk werk om mij te helpen en ondersteunen om praktische problemen op te lossen en ook om mijn maatschappelijke isolement te doorbreken.Omdat ik niet meer terug kan in mijn functie bij mijn werkgever ben k nu bezig met een outplacement traject om te switchen naar een andere baan/functie en hopelijk lukt dat dan is ook mijn isolement op dat gebied voorbij.Ik kan er niet tegen om alleen te zijn,ik kan er niet tegen om niet deel te nemen aan de maatschappij.Ik heb nu ook besloten om actief te worden in de politiek van de partij waar ik lid van ben omdat ik niet meer thuis wil zitten,alleen!
Afgelopen week ben ik gevraagd om mee te gaan zwemmen in een natuur plas en uiteraard ging ik mee want ik laat mij niet langer kennen omdat mijn lichaam nog niet klopt met wie ik ben.Zelf zwemmen gaat natuurlijk niet en heb ik gewoon met mijn rok en topje aan de kant gezeten.Ik ben zelf gek op zwemmen en het doet best pijn maar ik ga wel mee ook al zit ik dan maar aan de water kant.Als je dan om je heen kijkt en je ziet veel van die verliefde meiden/vrouwen met hun vriendje en ja ook dat doet pijn want ik wil ook graag een vriendje en ik wil ook graag lekker knuffelen en samen tegen elkaar aan liggen.Ook al doet het pijn en zorgt dat mijn verlangen alleen maar groter word ga ik het niet uit de weg en ik weet ook wel dat een vriendje er nu niet inzit omdat het lichamelijk gewoon niet klopt en daar naast heb ik een verleden en menig man heeft daar echt wel problemen mee dat ik ooit als jongetje ben geboren.Maar op elk potje past een deksel en daar hou ik mij maar aan vast.
Gister avond lekker de hele avond bij mijn broer gezeten en vandaag heb ik totaal niks te doen dus dan pak ik mijn fiets en ga gewoon lekker een eind fietsen en zie ik wel waar ik terecht kom maar alleen thuis zitten no way dat wil ik niet meer want dan voel ik mij diep en diep ongelukkig.
Nee ik begrijp het gevoel van alleen zijn van jouw en ik weet hoe kut het is dat je ook wil wat alle andere meiden wel hebben en wij niet omdat wij nu eenmaal trans zijn.Ik heb met tranen in mijn ogen jouw verhaal gelezen en ook die herkenning doet pijn maar lucht ook op dat ik weet dat ik niet de enige ben en ik heb er het volste vertrouwen in dat het goed gaat komen voor ons meiden.
Ik heb dat ook, de drang om het leven in te stappen, gewoon zijn, jezelf zijn zonder daar steeds over na hoeven denken, normaal leven als ieder ander, met daarachteraan een angst dat het tegen gaat vallen, is nu al beetje, jaren in je hoofd mee geleefd, nu aan het doen, en eigenlijk heel normaal vinden, en toch iets missen
Naja, niet te snel ik sta net in het traject weet amper hoe het is om als vrouw te leven, zoveel te ontdekken nog
IIg, het is hoog tijd dat ik ook de deur uit kom, zinnige dingen, bezigheden afleiding, onder de mensen als jezelf en daar helemaal ok mee zijn
Gek, door alle stress deed ik niets aan mijn uiterlijk, geen vrouwenkleren, gewoon een kloffie, barst maar
Net dacht ik,wacht ff,waar was je? dus, bh, topje rokje, en voila daar was ik weer, rust en power, weer ontzettend jezelf voelen, maar nog steeds niet kompleet, beter dan niets doen en gewoon kloffie aan
ik begrijp hele goed dat je toch de dingen blijft doen, die iedereen gewoon doet, wil ik ook, doe ik ook, confrontatie ja, maar beter dan alleen thuis
Momenteel zijn veel mensen uit mijn omgeving weg, en dan moet je het toch alleen doen, en dan durf je niet altijd, en dan voelt het zo zinloos,in je uppie,want , je verlangt er zo naar jezelf te kunnen zijn net als ieder ander, onder de mensen,geaccepteerd te worden, dat heb je nodig, en dat wil je all day long, 24 7
Doe het voor jezelf lief denk ik dan, en niemand ander, is ook zo, maar asjeblief die steun van omgeving dat je helemaal ok bent en er mag zijn, heb je nodig
Ander aspect, zie jezelf niet teveel as trans,je bent meer, veel meer, vergeet ook je menselijke eigenschappen niet, die je het mooie mens maken die je bent, ook int achterhoofd houden
enfin, soms zijn je gedachten minder reeel dan de werkelijkheid
Ik denk vaak, ik moet nog aan mijn leve beginnen, nee, ik ben er al aan begonnen, 7 maanden geleden, en zit er middenin, ontdekken uitvogelen, het heeft geen zin je einddoel in het zicht te houden, hier en nu en de stappen die je elke dag zet ,die zijn belangrijk, je einddoel loslaten, want die maakt je depri, maakt dat je gaat denken, zij wel ik nie
conclusie, accepteren dat je situatie momenteel is wat het is, er zit ook niets anders op, al het andere is strijd, kost energie en je wordt er niet vrolijk van
Dus, heb ik mezelf vandaag weer wat teruggevonden door mijn hele vrouw zijn toe te staan,powerr, kern, kracht, puurheid komt naar boven, opluchting, zie ik een mooi zelfverzekerd wijf in de spiegel,en denk,we gaan door
Liefs, Fay
Laatst gewijzigd door Fay op 21 jul 2013, 11:11, 2 keer totaal gewijzigd.
Ander aspect, zie jezelf niet teveel as trans, je bent meer, veel meer, vergeet ook je menselijke eigenschappen niet, die je het mooie mens maken die je bent,
Inderdaad, en daar hoort ook dit bij...
Gek, door alle stress deed ik niets aan mijn uiterlijk, geen vrouwenkleren, gewoon een kloffie, barst maar
lef wel, van a naar b reizen schijnt wel te lukken, zin, ook, energie, dont know, kan nie veel hebben momenteel en kan slecht tegen druktes, dag voor dag bekijken, morgen kom ik er op terug ok
btw frustratie zit hem vooral in angst (oud) te groot, om alleen naar buiten te banjeren,sorry huppelen, steeds weer
) en hoe vaker dat gebeurd hoe normaler de gesprekken gaan worden 
