Eenzaamheid

[Fay]

Tot nu toe gaat het voorspoedig,:)

Liefss

Fay

[KarenTS]

fijn om te horen!

Liefs, Karen

[Paul]

Zo goed te horen Fay, Ben echt blij dat het beter met je gaat.

[willah]

Hoi Daniéla, had je reactie even gemist

Herkenbaar, ook veel verhuist, telkens niet in staat geweest contacten op te bouwen , achteraf natuurlijk ook niet vreemd, de genderdysforie

Wat dat betreft kan ik heel goed alleen zijn, alleen is alleen zijn iets anders dan eenzaam zijn, en dat vindt momenteel lastig, al werd ik net op de kofie gevraagd bij d ebuuf en buurman en aldus weten zij ook wat meer van hoed en rand en das winst, al vond ik het doodeng want elke keer vertellen is spanning en het wordt daarmee ontzettend tastbaar allemaal

Ik denk ook dat de eenzaamheid langzaamaan verdwijnt als je beter in je vel komt te zitten , jezelf wordt, je leven gaat opbouwen,en je die eenzaamheid niet ervaart als afhankelijk zijn van, want dat is momenteel wat eronder zit, gevoel van afhankelijkheid, niet zonder anderen kunnen

Iig geval, ik was even een uurtje of wat niet eenzaam, maar moet er wel even van bijkomen

Liefs, Fay

lieve meid,ik lees zo je berichtjes ,word er een beetje verdrietig van,ik hoop dat het nu wat beter met je gaat.kus wil

[Fay]

Dankje

Het gaat nog steeds niet heel goed, vindt net ergens ff wat lucht, om daarna weer uiteen te vallen, veel ruimte om op te laden is er niet, het is nogal donker in mijn hoofd, verleden, nu, alles, veel te verwerken,zit nu op punt dat ik denk, teveel om alleen te dragen

Heb momenteel geen enkele ruimte voor mijn proces,staat laag pitje, boeit me ook niet veel meer

Gevoel van leuke dingen, welke leuke dingen?is te marginaal aanwezig, ben momenteel zo gevoelig voor donkere depressieve zaken dat ik gisteren, om maar ruimte en licht in mijn hoofd te vinden, een blauwe muur in huis wit hebt geverfd , het blauw was te donker, kon er ineens niet meer tegen

Weet niet waar dit heengaat, misschien is het te donker om te dragen, ik weet het niet ,dit duurt nu wel lang

Ik kijk in de spiegel en zie 2doordrenkte ogen van verdriet, negativiteit en klote voelen door de bak ellende die bovenkomt overheerst, en ik heb al bijna de conclusie getrokken, deze zomer wordt helemaal niets meer, ga daar maar vanuit, kan het alleen maar meevallen

Fay

[Anon20180501]

Hè, wat naar om te horen weer, Fay.

Ik ben wel blij voor je dat je de hrt niet als de direkte en enige boosdoener ziet van je nare gedachten en gevoelens maar indirekt kan het wel de boosdoener zijn.
Je hebt heel veel meegemaakt en veel niet verwerkt. (emotionele blokkades) Met de hrt kwamen bij mij de emoties los, positieve en negatieve maar ook veel verankerd oud zeer, alsof de sluizen helemaal open werden gezet. Overweldigd door zoveel limbisch geweld had ik soms moeite om mezelf in de hand te houden.
Soms overenthousiast en het volgende moment niet vooruit te branden, dan weet vrolijk dan weer in zak en as zitten, soms vol energie dan weer futloos.. soms dit soms dat, altijd wat maar altijd ik, ik ben mijn emoties. Daar moest ik mee leren leven en ervoor zorgen dat ze niet overheersen en mijn leven gaan beheersen. Ik ben de baas over mezelf.

Maar soms, heel soms, geef ik me over aan mijn emoties, ik wil niet meer van ze vervreemden, ze horen bij mij.

Liefs Daniéla

[Fay]

Hè, wat naar om te horen weer, Fay.

Ik ben wel blij voor je dat je de hrt niet als de direkte en enige boosdoener ziet van je nare gedachten en gevoelens maar indirekt kan het wel de boosdoener zijn.
Je hebt heel veel meegemaakt en veel niet verwerkt. (emotionele blokkades) Met de hrt kwamen bij mij de emoties los, positieve en negatieve maar ook veel verankerd oud zeer, alsof de sluizen helemaal open werden gezet. Overweldigd door zoveel limbisch geweld had ik soms moeite om mezelf in de hand te houden.
Soms overenthousiast en het volgende moment niet vooruit te branden, dan weet vrolijk dan weer in zak en as zitten, soms vol energie dan weer futloos.. soms dit soms dat, altijd wat maar altijd ik, ik ben mijn emoties. Daar moest ik mee leren leven en ervoor zorgen dat ze niet overheersen en mijn leven gaan beheersen. Ik ben de baas over mezelf.

Maar soms, heel soms, geef ik me over aan mijn emoties, ik wil niet meer van ze vervreemden, ze horen bij mij.

Liefs Daniéla

Hoi

De hrt indirect, ik besef dat het veel oud zeer is, heel veel, ik besef ook dat het nog steeds vechten is tegen dat wat is, ik nog steeds probeer man te zijn, vluchten terwijl dat niet meer hoeft maar het systeem is hardnekkig, oud

Emoties toelaten nogal zwaar als er zon sluis open is gegaan, ik voel me over algemeen gewoon niet goed, verdriet, angst

Idd, het gaat even, en dan weer niet,en zo is het aanmodderen, lastig ruimte vinden, vindt het nogal zwaar allemaal

Gisteravond toen ik wilde gaan slapen kwamen er heel veel gedachtes over de dood boven, opgeven, ik wil niet meer, ik wil niet meer vechten, het hoeft voor mij niet meer, ik weet toch niet wat het is voor mezelf te leven en voor anderen wil ik niet meer, laat mij maar, het is goed zo, apathie, tis mooi geweest

Daarmee kwam een enorme gevoel van rust over me heen, die gedachten toe te laten, er vrede mee te hebben, ik wilde er ook niet meer uit, bij die gedachten blijven, want rust, en ik begon afscheid te nemen van het leven, mensen om me heen, zag mezelf naar het park gaan om afscheid te nemen van de eendjes die ik een paar keer in de week bezoek, het was allemaal ok, ik besefte, ik doe veel mensen verdriet als ik er uit zou stappen, maar het gaat om mij, als ik niet meer wil wil ik niet meer, het is mijn keus

Met die rust in mij hoofd en alleen nog die gedachten, in slaap gevallen

Vandaag, ben ik er nog, want ik heb de guts niet eruit te stappen

Iets in mij wil toch door, staat toch op, eet, drinkt, niet van harte , prop het naar binnen, smaakt toch niet, door, niet voor mijzelf, alleen voor anderen, dat is wat ik ken, hoop

Misschien is dit het punt van kiezen voor mijzelf, ik weet het niet, ik kom weer leegte tegen, weet niet wat ik moet doen, ergens moet toch een gevoel zitten van ik doe dit voor mij, maar ik kan er niet bij

Dat is de status nu, elke gedachte die me wil overreden toch maar de deur uit te gaan, iets te gaan doen, zoekt in hoofd naar situaties om op te laden, het werkt niet, ik wil het niet meer, niets helpt

Ik besef dat dit enorm negatief klinkt allemaal, is het ook, maar het is de gevoelstoestand momenteel, en die geeft rust, want tegen vechten, ik kan het niet meer, en ik zit nu enorm in mijn lijf, het gevoel is echt, puur

Vanmiddag afspraak coach, het zal me worst zijn, ben klaar met knokken, dit is wat het is, ik wil niets meer, mag ik even? laatste redmiddel, want ik bepaal dat, mijn gevoel

Fay

[Anon20180501]

Fay, Je mag alles en zeker jezelf zijn. Je hoeft niet elke dag het zonnetje in huis te zijn als je maar blijft stralen.

x

[Fay]

Bedankt, wijze lieve woorden, doen me goed

IIg weer een enorm besef net, waarom zit ik er zo bij zoals ik er nu bij zit

Mijn patroon, oud, heel oud, voldoen aan

Ik realiseerde me dat ik nog steeds continu bezig ben met voldoen aan, andere mensen,wat ze van me verwachten, het vu etcetc,moeten moeten moeten, waar is willen ?

Dat zuigt alle energie uit een mens weg, ik wil niet meer voldoen, niet meer moeten, tegelijkertijd is willen totaal onduidelijk

ik besef dat ook dit deel oud is en me niets opleverd, klein beetje blij met dit inzicht gaan we de dag iets anders in

Liefs

Fay

[Ilse]

hoi fay,

wat jammer nu weer voor jou dat het toch nog niet zo lekker gaat met je, ondanks dat het een paar dagen geleden wat beter ging
ik had één dag het forum niet kunnen bekijken ivm een heerlijke dag aan strand en toen ik vrijdagavond jou reacties las, werden bij mij de emoties ook bijna teveel. ik heb even moeten stoppen met het lezen van jou verhaal, omdat mijn zoon ook bij mij in de kamer zat, maar je verhaal laat me niet los.

dat je het de laatste tijd niet makkelijk hebt, hebben we allemaal wel in de gaten en we willen je ook allemaal graag helpen, maar de dingen die je gisteren hebt geschreven zitten toch wel diep hoor.
door wat je schrijft komen bij mij ook weer oude gedachten terug en wordt ik er ook weer aan herrinnerd hoe die pijn en hopeloosheid toen voelde, waar jij je nu weer doorheen moet zien te worstelen.
na het lezen van wat reacties in jou introductie ga ik toch wel van uit dat je door blijft worstelen en zeker niet opgeeft, want dat past niet bij jou omdat je een knokker bent

Zoals altijd komt er uit een gevecht een winnaar en dat ben ik, de winnaar die denkt, wtf, barst allemaal maar, waarom zou ik me nog langer pijnigen met allerlei gedachten die me totaal niet bevallen, constructies in stand houden die mezelf te kort doen,inzichten die leuk zijn maar die je niet veel verder helpen, het punt bereiken van, dit ben ik, take it or leave it!

je hebt al zolang en zoveel wegen bewandeld, dat is niet niks, maar je hebt het toch maar gedaan en bent altijd doorgegaan,
je bent nu al zover gekomen en goed op weg, dat je het nu niet meer kan loslaten, maar GD is gewoon kut

je hebt met ons al heel veel gedeeld over jou worsteling en iedereen heeft het beste met je voor, als je maar zoals Daniéla ook zegt blijft stralen, misschien dat sterkte af en toe wat gedimd wordt, maar je blijft stralen.

maar over wat je ons verteld, bespreek je dat ook wel met jou naasten zoals je moeder en je zus?
weten zij wel wat er de laatste tijd veel door jou gedachten gaat?
kunnen zij je misschien niet op één of het andere manier steunen, al is het maar iets, dat kan voor jou al heel veel of net voldoende zijn en als ik lees wat je hier eerder over hebt geschreven, dan hoop ik echt dat ze je kunnen ondersteunen.

.... weten mijn ouders zus en nieuwe vriendenkring precies wat er gaande is, wordt ik door hen ook gesteund,........

Nu wel,ze was alleen thuis, fijn gesprek, fijn dat ze me steunde, ze heeft met mijn goedkeuring de familie ingelicht,dat ik een meisje ga worden, altijd al ben geweest,en oh wat voelt die uitspraak goed, al blijft er nog steeds een gevoel van * slik* aanwezig, het wordt nu echt, en wat als het niet zo zou zijn en hoe leg ik dat dan uit en ohnee ik kan niet meer terug etcetc

Nee, het is allemaal goed, die gorilla op mijn schouder heeft me lang genoeg lastiggevallen met ontkenning, me lang genoeg in verwarring gebracht, de gorilla is trouwens geen gorilla meer maar een klein aapje, dat nog een beetje zijn best doet mij van vanalles en nog wat in te fluisteren en wijs te maken, wat tegen mijn gevoel ingaat, het is goed zo, het aapje mag er nog zijn, en zal vanzelf verdwijnen

ik weet ook niet of dat aapje nog op je schouder zit, maar als hij er nog wel zit, dan moet je misschien toch maar eens die rechter van je aanhalen en dat aapje een behoorlijke schop geven

Ik realiseerde me dat ik nog steeds continu bezig ben met voldoen aan, andere mensen,wat ze van me verwachten, het vu etcetc,moeten moeten moeten, waar is willen ?

Dat zuigt alle energie uit een mens weg, ik wil niet meer voldoen, niet meer moeten, tegelijkertijd is willen totaal onduidelijk

het moeten voldoen is toch ook niet het belangrijkste, wat je wel moet doen is het gewoon ZIJN, jezelf zijn, zijn wat jij van jezelf verwacht en niet wat anderen van je verwachten.

hoe is het gesprek met je coach verlopen en heb je alweer een keer koffie met je buren gedronken?

veel sterkte en liefs
mieke