mm, angst is in de fase waarin ik nu zit mijn bondgenoot, hij is er altijd al geweest, en ik heb in mijn leven al heel wat ondernomen om er mee om te gaan, blijkt dat simpelweg erkennen dat die er is voldoende, dus, dan issie der, en das ok:)
is oude angst, begrijp ik wel, en gaat vanzelf weg door te erkennen, maar deze nieuwe inzichten geven mij iig een hoop innerlijke vrijheden
In de real life fase ook vaak vaak bang geweest, Ook wel reeel helaas. Ik heb toch wel geweld meegemaakt en sociale uitsluiting. Dat zijn toch dingen die wel iets met je doen. Ik ben maar blij dat mensen het niet zien en dat ik nu gewoon mijn gangetje kan gaan. Maar sommige dingen gaan niet zomaar over. Een groep luidruchtige mannen op straat en dan voel ik me ook niet op mijn gemak. Niet omdat ik bang ben dat ze het zien ofzo, maar misschien toch een aangeleerde reactie ofzo.
Wat je ermee doet? Ik denk wel dat het goed is om angst toe te staan. In ieder geval voor jezelf toegeven dat je bang bent mag best wel. Gevoelens kun je niet ontkennen toch. En daarna, erkennen maar er niet aan toegeven, verder gaan, uitzitten en op naar het volgende avontuur. Zoiets.
Of die ander bang maken, die neiging kreeg ik net ff in de stad toen ik met meneer werd aangesproken
Erkennen lijkt mij de sleutel en vaak is angst ook gewoon gegrond, nodig, om jezelf niet in gevaar te brengen, als je een boogje om moet lopen omdat de situatie beangstigend voelt dan lijkt me daar niets mis mee, of het nu reeel gevaar is of niet
Bij mij heeft de angst altijd overheerst, tot voor kort wist ik niet waar die vandaan kwam, begin ik ene vermoeden te krijgen en ben ik blij dat ik de stad in en uitga om te shoppen en als toverslag bij heldere hemel ineens nergens last van lijk te hebben
Ik was gisteren bij de VU voor mijn driede gesprek met Luc Gijs en ik had mijn dochter mee want ze hoefde toch nog niet naar school en wilde niet de hele dag alleen zijn met haar broer.Dus ook L.Gijs vroeg een aantal vragen aan mijn dochter en wilde nu eens weten hoe zij mij zag maar L.Gijs heeft ook een verhaaltje verteld aan haar van een patiënt eerder op de dag dat zij als de dood was om als vrouw de straat op te gaan en dat soort dingen ook bij een transitie hoort en dat het niet allemaal hosanna is. Maar de kunst is je angsten overwinnen en vandaar uit aan je eigen gaan werken.
In ieder mens huist de grootste angst en pijnlijkste emotie die er bestaat, angst voor afwijzing en afgwezen worden
Kun je daar mee dealen zit het volgens mij een heel end snor en hoef je niet doodsbang de straat op, lijkt mij een ramp trouwens, dat je zo bang bent, been there done that maar dat je dat elke dag moet doorstaan?
Inderdaad. Ik heb mensen met pleinvrees gekend en ik heb transen gekend die echt hypernerveus zijn in het openbaar.
Hoe het ook zij, je kunt er niks aan doen. Maar wel hulp zoeken inderdaad. Wat ik eigenlijk wil zeggen: een knuffel voor iedereen die het nodig heeft. Het is vreselijk om altijd maar bang te zijn.
Mijn paniek aanvallen hebben nooit iets te maken met het trans zijn. Pas als ik in mijn oude rol schiet slaat de paniek heel heftig toe. Maar dat gebeurt steeds minder vaak.
Samen hand in hand door de stormen van de stilte langs het eindeloze strand, ...was ik een stukje van jou. Nu de wind is gaan liggen, rust jij als herinnering in mij.
Dar is wel wat bij voor te stellen, en het is vreemd hoe snel dat kan gaan
Sprak vanmorgen een oude collega, ouwejongens krentebroodsfeer, had me zeker 3 jaar niet gezien,en ik denk, rustig blijven rustig blijven , blijf bij jezelf, niet in meegaan, viel nog niet mee
Zag idd verschil in gelaat, verandering, eea uitgelegd, hij vroeg ernaar
ej howdoe jongen.. zei genoeg over het kwartje dat blijkbaar niet echt viel
Altijd ben ik bang dat ik later denk: had ik maar meer stomme dingen gedaan. Altijd houd ik mezelf in controle in zekere zin. Of berust ik me in dingen. Maar nooit weet ik of berusting nou iets ongelofelijk moois of iets vreselijk afschuwelijks is.