De mensheid soms niet meer snappen?

[intrans]

Precies de reden dat ik soms wekenlang "verdwijn" en niets te maken wil hebben met anderen. Even de batterij van mijn schild opladen zeg maar.

Ik probeer zelf altijd te helpen en niet te kwetsen maar voor je mening uitkomen word tegenwoordig al snel als te bot ervaren, dat is weer de andere kant. Ik schijn daar zelf nogal in te falen en hard over te komen(altijd online echter IRL sta ik bekend als een negotiator).
Mijn grootste hekelpunt is hoe mensen altijd denken mijn leven beter te kunnen leven zonder dat ze het hele plaatje hebben. Dat doet pijn. Dan denk ik wel eens; loop maar eens één dag in mijn schoenen. Ik ben veel meer dan wat ik laat zien, heb dingen meegemaakt die niemand mee zou moeten maken. Daarom ben ik zelf altijd voorzichtig iemand's situatie meteen te beoordelen als "gelukt/gefaald in ...".

Ik probeer dan maar me bezig te houden met de dingen die me wel vertrouwen in de mensheid geven.

Heel mooi gezegd.

[intrans]

een mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest...

Zoals Lisa al aangeeft; is het niet gewoon bang zijn? Een bang gevoel bij je zelf en eerst verdedigen voor je denkt; bang zijn als groep en al treiterend en schreeuwend laten zien dat je schijnbaar de sterkste bent (en je bange gevoelens even kan verbergen); bang zijn als land voor al die onbeheersbare stromingen en groepen.
Angst dus en weinig meer.

Geen angst, meer het dilemma dat je altijd een buitenbeentje zult zijn en je niet kunt aanpassen aan de "grote massa".

[Merel77]

Het dilemma is dat ik me prima aan kan passen zolang ik maar stealth ben.
Misschien word je als je stealth bent ook wel goed bewust van het verschil tussen 'als vrouw leven' en 'als trans leven', want als je het dan eens vertelt dan verandert er altijd iets. Altijd. Dat hoeft niet funest te zijn, maar toch.
Mensen kunnen zo makkelijk opmerkingen eruit flappen, waar ze zich amper bewust van zijn, die toch wel heel diep binnen komen. Het is doodvermoeiend.

En toch... merk ik dat ik er ook anders in ben geworden, makkelijker. Op de een of andere manier raakt het me niet zoals het eens deed.

[Venus]

Ik ken het gevoel. En de Duitsers hebben er een mooi woord voor: Weltschmerz. http://nl.wikipedia.org/wiki/Weltschmerz" target="_blank

[LisaM]

Even though I walk through the darkest valley, I will feel no fear.

[FAtham]

Ik probeer dan maar me bezig te houden met de dingen die me wel vertrouwen in de mensheid geven.

Dat is ook heel mooi gezegd, maar nu ben ik wel benieuwd naar een voorbeeld.

Kunst; het creatieve versus het destructieve. De hoop die anderen koesteren op een betere wereld en dat het unieke van iedereen naar buiten mag komen. Veel mensen willen dat maar durven niet zo te denken, vaak zie je deze gedachten dan tussen de regels door in hun werk. Soms ook zeer expliciet.

In de grote massa passen wil ik niet, alleen als het voor mij voordeel oplevert in dat het mijn dromen zal waarmaken. Als ik diep ongelukkig ervan wordt zwem ik tegen de stroom in. Doen wij dat allemaal als T zijnde eigenlijk niet? Echt sociaal geaccepteerd is transgender zijn niet toch doen we het allemaal. Een vreselijk moeilijke weg om onszelf te worden. Hard tegen de stroom in hoor, wat dat betreft verdienen we echt wel een schouderklopje allemaal.

Ik zie het buitenbeentje zijn niet als tegenslag maar als een eretitel. Natuurlijk is het niet altijd even leuk of makkelijk maar ik zou natuurlijk me gewoon kunnen "aanpassen" en "normaal" doen en minder ellende op de hals halen. Echter ben ik dan gelukkig?

Ik ben filosofisch vandaag geloof ik haha

[Barbarella]

@ Fatham

Dead fish go with the flow.

Levendula

[intrans]

Ik probeer dan maar me bezig te houden met de dingen die me wel vertrouwen in de mensheid geven.

Dat is ook heel mooi gezegd, maar nu ben ik wel benieuwd naar een voorbeeld.

Kunst; het creatieve versus het destructieve. De hoop die anderen koesteren op een betere wereld en dat het unieke van iedereen naar buiten mag komen. Veel mensen willen dat maar durven niet zo te denken, vaak zie je deze gedachten dan tussen de regels door in hun werk. Soms ook zeer expliciet.

In de grote massa passen wil ik niet, alleen als het voor mij voordeel oplevert in dat het mijn dromen zal waarmaken. Als ik diep ongelukkig ervan wordt zwem ik tegen de stroom in. Doen wij dat allemaal als T zijnde eigenlijk niet? Echt sociaal geaccepteerd is transgender zijn niet toch doen we het allemaal. Een vreselijk moeilijke weg om onszelf te worden. Hard tegen de stroom in hoor, wat dat betreft verdienen we echt wel een schouderklopje allemaal.

Ik zie het buitenbeentje zijn niet als tegenslag maar als een eretitel. Natuurlijk is het niet altijd even leuk of makkelijk maar ik zou natuurlijk me gewoon kunnen "aanpassen" en "normaal" doen en minder ellende op de hals halen. Echter ben ik dan gelukkig?

Ik ben filosofisch vandaag geloof ik haha

Mooi gezegd, ik geef je groot gelijk.

[intrans]

Ik ken het gevoel. En de Duitsers hebben er een mooi woord voor: Weltschmerz. http://nl.wikipedia.org/wiki/Weltschmerz" target="_blank

Dat woord beschrijft wat ik bedoel!

[intrans]

Het dilemma is dat ik me prima aan kan passen zolang ik maar stealth ben.
Misschien word je als je stealth bent ook wel goed bewust van het verschil tussen 'als vrouw leven' en 'als trans leven', want als je het dan eens vertelt dan verandert er altijd iets. Altijd. Dat hoeft niet funest te zijn, maar toch.
Mensen kunnen zo makkelijk opmerkingen eruit flappen, waar ze zich amper bewust van zijn, die toch wel heel diep binnen komen. Het is doodvermoeiend.

En toch... merk ik dat ik er ook anders in ben geworden, makkelijker. Op de een of andere manier raakt het me niet zoals het eens deed.

Ik heb die periode van "stealth" leven nog niet echt meegemaakt dus daar kan ik niet over oordelen.