De Start van Hormonen Sneller Doen

[LauraB]

Ik heb mijn hormonen via de huisarts, en dit gaat heel goed. Maandag is hij terug van een maandje vakantie en ga ik met hem nog een andere dosis en mix van hormonen (totaal bij elkaar dan 8 verschillende hormonen, niet hormonale medicijnen en supplementen) voorstellen. Let wel, ik heb er zelf, redelijk veel verstand van. Ik ken de werking van de menselijke hormoonhuishouding, ik kan bloedwaarden, leverenzymen enz interpreteren.

Mijn huisarts geeft me de recepten, omdat voor hem duidelijk is dat mijn genderdysforie lang speelt, duurzaam is en veel problemen, psychisch en lichamelijk geeft.

Als je via internet gaat kopen, vertel dit dan wel aan je huisarts!

Ik weet niet precies waar je je zorgen over maakt, maar ik was bijna 36 toen ik met mijn HRT begon. Als je b.v. erg bang bent voor dat je te ongezond of te oud zal zijn, kan ik je uit de droom helpen. Aan problemen als b.v. overgewicht, ondergewicht, slecht functionerende lever enz. is wat te doen. Ook is de medicatie er op aan te passen, of in dosering, of in toedieningsvorm of in type.

Als je erg bang bent straks over een par jaar, als je onder begeleiding aan je RLE kunt beginnen, vraag dat aan je huisarts dutasteride of finasteride voor te schrijven. De eerste is iets minder bekent, maar is effectiever en heeft iets minder bijwerkingen, de tweede is bekender en de zwaardere dosis word vergoed, maar de pilletjes kun je goed verdelen in een kleinere dosis.

[Jannet V]

Naomi, je bent nog piep jong. De hormonen zijn noodzakelijk maar het helpt je niet om het tussen je oren goed te krijgen. Ik heb je niet gevolgd en weet dus bijna niets van je. Ik heb een paar vragen. Ben je uit de kast? (stomme uitdrukking maar je begrijpt wel wat ik bedoel) En hoe ga je momenteel door het leven, als vrouw of als verborgen vrouw. En is dat altijd of soms.
Groetjes Jannet

[Venka]

Ik ben een tikkeltje paniekerig. Het zit namelijk zo:
De kans bestaat dat mijn huwelijk ten einde loopt (als vrienden, evengoed jammer) met als gevolg dat ik dezelfde dag dat het definitief is nog naar de dokter stap voor een verwijzing naar een psych.
Maar ik ben nu 27 en ik ben echt super nerveus omdat, als ik het hele traject nu nog moet gaan volgen, dat de psycholoog pas over een jaar of langer mij aan de HRT wil zetten.

Is er de mogelijkheid om het vooralsnog zelf dan maar te betalen en heeft iemand enig idee hoeveel dat zou moeten gaan kosten?

Ik begrijp jouw paniek niet en de combi met HRT.Ik denk dat psychologische begeleiding niet onderschat moet worden en het is echt geen ramp om te wachten hoor.Ik weet wel dat het vervelend is dat wachten,ik heb ook moeten wachten maar het is iets wat ook weer goed is,een stap op de plaats maken.Als vrouw leven is 1 maar het doen is 2 en er komt zoveel meer bij kijken dan enkel wat hormonen gebruiken.De kans dat jouw huwelijk ten einde loopt en dat jij dan pas naar de dokter gaat,waarom niet eerder of is jouw huwelijk van dien aard dat jij niet eerder naar een dokter kan en dat betekent dat jij nog volledig in de kast leeft en je totaal nog geen overzicht hebt wat voor impact een transitie op jouw leven kan hebben.Nee mij lijkt het verstandig om eerst met je dokter te spreken en je aanmelden bij een genderteam en eens na te denken over hoe jij uit de kast kan komen en e.v.t. met hulp van transvisie zorg.

[diederique]

Naomi,

Ik ben het heel erg met Aafke eens; je zit er vast niet op te wachten, maar hormonen zijn beslist niet het enige ideaal in genderland. Ver voor de hormonen in beeld komen is het denk ik goed bij je zelf na te gaan hoe "hard en onwrikbaar" je wens is. Zoals er al meer hebben aangegeven is een psycholoog of iets verder op zelfs een van de genderpsychologen bij PIG, Groningen en de VU hierbij onmisbaar. Daarnaast is het goed om voor je zelf een plannetje te hebben hoe je verder je leven straks, waarschijnlijk voorlopig even zonder partner, in gaat richten; wie vertel je het, wanner kom je er mee. Geweldig grote bergen waar je overheen moet die uiteindelijk vaak reuze meevallen de hobbels blijken te zijn; maar je moet er wel overheen. Wacht er geen dertig jaar mee, maar een jaartje extra voor je hormonen krijgt is misschien toch niet zo'n lange tijd; al lijkt het van onder af die hele hoge berg vaak wel zo.
Als je er goed mee aan de slag gaat is dat halfjaar wachttijd of jaartje voor je toegang hebt tot de hrt zo gevuld en voorbij.

Succes,

[Naomi0000]

Ik zal proberen iedereen te beantwoorden in één keer:

De paniek ontstaat bij het idee dat je HRT volgens mij het beste zo vroeg mogelijk zou kunnen beginnen; ik ben redelijk paniekerig aangelegd, maar ik was onder de indruk dat leeftijd een serieuze impact had op met name de fysieke verschillen (borstgroei, vetverdeling, etc.) Reden twee is omdat ik met enige ondoordachtzaamheid al eens zonder consult hormonenpilletjes heb weten te bemachtigen; wellicht was het het placebo-effect, maar de effecten ervan waren evengoed heel duidelijk. Ken je dat, dat als je hoofdpijn hebt dat het moeilijk is je te concentreren op een een gesprek, of wat anderen te zeggen hebben überhaupt interessant te vinden? Gewoon, omdat het een ruis wordt, niet omdat je nou zo kil bent. Da's zo'n beetje mijn leven, maar dan zonder de hoofdpijn. Die pilletjes hieven dat op, mensen waren boeiend, mijn denken werdt helderder (mede hierom denk ik dat ik toch al een hormonale imbalans heb, ver voor die tijd als dan al niet mijn hele leven.)
Kortom, ik was voor die korte periode vele malen gelukkiger dan daarvoor, of daarna.

Het voelt voor mij alsof ik écht op hete kolen zit; wat betreft mijn wens en haar onwrikbaarheid: ik ben best wel meisje-meisje zeg maar? Het idee om door te moeten gaan als dat ik nu ga (ik ben maar bij een select groepje belangrijke mensen uit de kast) is voor mij een bron van onuitputtelijke wanhoop. Het is vragen om een langdurige, als dan al niet onrembare depressie. Ik ben bij mezelf nagegaan hoe reëel ik hierin ben, en echt afgewogen wat mijn opties zijn en hoe ik me bij elke optie die ik kon verzinnen zou voelen. Echter, bij elke optie waarbij mijn huidige situatie onveranderd blijft is de gedachte op zichzelf genoeg om mijn hele dag te verzieken, terwijl ik voor die tijd nog lekker van het zonnetje genoot bijvoorbeeld.

Ik begrijp dat ik nu misschien alleen maar heel labiel klink, maar ... ik weet niet zo goed hoe ik uit moet leggen wat ik nou precies ervaar. Ik kan me voorstellen dat een psycholoog/-chiater me daarbij zou kunnen helpen, maar ik kan me niet voorstellen dat mijn huidige situatie me ooit gelukkig zou kunnen maken - ongeacht hoe succesvol of geliefd ik zou zijn door anderen. Ik zou weten dat men slechts de helft van mij ervaart.
Hoewel ik het nooit zou uitvoeren (ik geloof niet in zelfkastijding) is mijn onvrede vaak genoeg om ... nou ja. Narigheden uit te willen voeren bij mezelf. Maar zoals ik al zei, ik zou het nooit doen.

Niet om nou heel zielig te lopen doen hoor! Ik ben er doorgaans succesvol in om mezelf vrolijk te houden al dan niet voor te doen.
Ik vertel 't alleen om aan te geven dat het écht heel onwrikbaar is, allemaal.

Ik ga in ieder geval binnenkort naar de huisarts om te vragen of hij accoord zou willen gaan met een dergelijke regeling; zoals ik al zei deed het me de vorige keer helderder nadenken, misschien omdat het een last van me af nam, wie weet - maar, als het me alleen al wat meer geluk zou kunnen brengen zou het misschien wel een functie kunnen hebben als een soort ongebruikelijk antidepressievum?
't Was maar een idee, maar ik dacht het navragen waard.

P.S.
Nadat ik gelezen had wat de bijwerkingen zouden kunnen opleveren van het ongecontroleerd innemen van hormonen (was redelijk vlot) ben ik er even ad hoc mee gestopt als dat ik begonnen was en ik heb er dan ook geen negatieve gevolgen van gehad verder.

P.P.S
LauraB: Tof! Bedankt voor de tips Maar, wat zijn Dutasteride en Finasteride? Ik bedoel, wat doen ze?

P.P.P.S.
Heel erg bedankt voor jullie aandacht, ik vind 't echt heel fijn

[Anon20180501]

Ik begrijp dat ik nu misschien alleen maar heel labiel klink...

Nee hoor Naomi, het tegenovergestelde.

Liefs Daniéla

[Raisa]

De paniek ontstaat bij het idee dat je HRT volgens mij het beste zo vroeg mogelijk zou kunnen beginnen; ik ben redelijk paniekerig aangelegd, maar ik was onder de indruk dat leeftijd een serieuze impact had op met name de fysieke verschillen (borstgroei, vetverdeling, etc.)

Het is niet dat ik je paniek wil aanwakkeren maar wat dit betreft heb je zeker gelijk. Natuurlijk reageert ieder persoon anders op hormonen en zijn er mensen die met 50 beginnen en er beter uitzien dan mensen die met 20 beginnen, maar een vuistregel is wel: Hoe eerder JIJ begint, hoe beter JOUW resultaten zullen zijn.
Als je wel hormonen wilt nemen, maar er nog niet klaar voor bent om 'om te gaan', dan kun je er voor kiezen om een 'stealth transitie' te beginnen. Dan neem je hormonen, maar je blijft nog wel (een tijdje) als man leven. Sommige mensen kiezen hiervoor omdat het wel hun genderdysforie verminderd, maar ze nog niet als vrouw kunnen leven om welke reden dan ook. Let er wel op dat je dit niet tot in het oneindige kunt volhouden, want na een tijdje krijgen andere mensen toch door dat je uiterlijk of gedrag aan het veranderen is (bij mij duurde dat een jaar).

[LauraB]

Hoi Naomi,

Ga naar je huisarts toe en vertel alles wat je in je laatste bericht verteld. Het is een heel helder verhaal en geeft goed weer waarom het voor jou goed zou zijn.

Vraag de huisarts om eerst bloedonderzoek te doen. Laat hem algemeen bloedwerk doen, lever-, schildklier- en nierfuncties en laar hem LG, FSH, testosteron, estradiol en prolactine meten. Als je de uitslagen van de tests hebt, mag je mij in een Pb vragen om ze ook even te bekijken.

Vraag je huisarts, als je lever enz, goed functioneert om te begeinnen met een lagere dosis. En geef bij hem/haar aan dat je na 1,5/2 maanden nog een bloedonderzoek wilt om te kijken hoe je lichaam er zich onder houd.

Ga in de tussentijd voor je zelf na wat je wilt, hoe ga ja je coming-out naar de rest an je omgeving aanpakken, hoe ga je je zelf naar de buitenwereld presenteren, wat of wie heb je daarbij nodig.

[Naomi0000]

Holy fuckie, net een afspraak gemaakt met de arts. Zo zenuwachtig, zo zenuwachtig.
Ik ga echt alles vergeten, omg.

"Mag ik vragen waarom 't gaat?"
"Uhm. Geen idee hoe ik 't moet noemen, eigenlijk."
"Ah, oké?" (wacht geduldig omdat ze me hoort stamelen)
"Het gaat ... om 't overleg voor de aanvraag voor hormonen en dergelijke?"
"Ah, ik snap het. Het kan vanmiddag om tien over drie."

Ik ga maar even iets doen, iets anders, iets afleidends.

[LauraB]

Zet alles even op een rijtje voor jezelf. Lees je vorige berichtjes nog eens door en maak aantekeningen. Een huisarts of welke arts dan ook vind het niet raar als je een briefje voor jezelf bij je hebt. Veel mensen doen dit, het is spannend en voordat je het weet vergeet je waar het om ging. Success

Owja ik weet niet of je op de vorige algemenen voorlichtingsavond van het VU bent geweest. 30% van de patienten begint eerder met HRT. het VU raad aan om het onder begeleiding te doen of anders niet. Het eerder starten heeft geen gevolgen voor je traject bij de VU.