Eenzaamheid

[Jacky]

dan ben ik maar onnozel...

ha ha, en dan ben ik jaloers op jou en dat bedoel ik niet cynisch.

[YS62]

[quote="Aafke"…. te veel bezig met hun uiterlijke zijn en niet met hun innerlijke zijn en die 2 moeten echt hand in hand gaan voor een evenwichtige basis om als mens er te kunnen zijn.[/quote]

Daar is geen speld tussen te krijgen wat niet wil zeggen dat uiterlijk/passabel niet belangrijk is.

Misschien is vrouwelijk verzorgd (passend bij je uitstraling) wel een betere omschrijving en geeft een mindere lading aan eea.

[angel1987]

Ik ben ook eenzaam ... maar gek genoeg begin ik nu juist mensen te weren in mijn leven. Ik heb geen flauw idee waarom ik mensen begin de weren ...

Eigenlijk weet ik het wel ... als ik goed nadenk .. ik ben gepest en tussen mijn 19e en 23e zocht ik naar vrienden om mee uit te gaan .. nooit iemand kunnen vinden die bij me paste ... Na mijn 23ste gaf ik de moed op ... geen zin meer om te zoeken ... Sterker nog ... ik haat het om in een ruimte te zijn met mensen (meer dan 3 personen).

Dus nu zit ik eenzaam thuis,bij mijn ouders ..

*Oh ik ben gepest met mijn handicap*

[willah]

ben ik met je eens, verdriet eenzaamheid, nou ja emoties in algemene zin hebben een functie toch? Ik geloof niet in al die blijheid en vrolijkheid die je zoal ziet. Er zit veel fake tussen en statisch gezien is een mens niet 24/7 blij en gelukkig nou ja de onnozelen dan...

eigenlijk wel mee eens,sommige mensen zijn zo fake.

[Freetouch]

Moet je Amerikanen zien... die zijn pas fake...
en toch ben ik er graag..

[Jacky]

"Fake" leren we als kind, toch?
Het werd mij althans met de paplepel ingegoten, "altijd een hand geven, vriendelijk je naam zeggen, glimlachen, beleefd vragen 'hoe gaat het met U'?
'Onecht' aangeleerd gedrag zorgde er vaak voor dat ik verkeerde signalen afgaf en nog steeds geef....ik bedoel hiermee natuurlijk niet de T-appearance.
En dan ben ik weer terug bij Fay's 'Eenzaamheid' draadje....

[Fay]

Waarbij ik inmiddels heb geleerd, eenzaamheid is niets anders dan gemis aan jezelf

Zit momenteel in fase van rouw,was daar blijkbaar nog niet aan toegekomen door de rollercoaster van afgelopen half jaar, een fase die je niet over kan slaan wil je verder in je proces, ik dacht dat ik die fase wel had gehad maar er blijkt nog meer te zitten

Naarmate ik groei in mijn proces , en vooral, erkenning naar mijzelf dat ik ben wie ik diep van binnen ben,en dat ik er kompleet mag zijn,kom ik dat deel dus nogmaals tegen

Tot voor een week of wat geleden kon ik nog steeds niet goed geloven dat het toch echt aan het gebeuren was, dat ik toch echt op weg ben naar mijzelf, ik wist het verstandelijk, maar ik kon het niet voelen

Daar komt een enorm gemis naar boven van tig jaren mannenleven en het geweld dat ik mezelf daarmee heb aangedaan, en ook een enorm puur gevoel van toen ik klein was, ik wist hoe het zat,ik had toen al gelijk, maar moest het wegstoppen om te overleven

Dat is nogal wat, maar , het is goed zo,rouwen hoort erbij, het mag er zijn, zou bijna zeggen, eindelijk, want ik heb me kapot gevochten daartegen , zonder werkelijk te beseffen dat ik er tegen vocht

Dat ben ik me nu bewust geworden, dat ga ik nu even ruimte geven,want pas als dat een plek heeft gekregen kan je verder met het opbouwen van je leven en je werkelijke persoonlijkheid laten opbloeien

Fay

[Jacky]

Goeie overdenking, denk ik Fay.
Diepe dalen moet je doorwandelen stap voor stap heb ik ooit gelezen.....
Bij mij heeft wegredeneren en dapper doorgaan uiteindelijk ook niks opgeleverd.
Eenzaamheid is gemis aan jezelf zoals je mooi zegt,
als je niet jezelf kunt zijn ben je ook te midden van 'vrienden en geliefden' eenzaam.
Toch?

[Fay]

Idd, je kan stappen niet overslaan, dan kom je in een gemoedtoestand die ver van je afstaat en jezelf kwijtraken als je niet oppast, je moet er door, heb het om me heen gezien, mensen met vuist op tafel, ik moet en zal want ik ben een vrouw, overschreeuwen,en zichzelf later in het traject toch weer tegenkwamen omdat ze geen tijd hadden genomen eea te verwerken

Je kan je enorm eenzaam voelen als je niet jezelf bent, in je uppie, onder andere mensen kan dat nog schrijnender voelen
Maar, eenmaal jezelf verdwijnt ook die eenzaamheid

Ik ben er ook nog niet, daar nog veel 'last' van , maar het is beter dan het ooit was

Fay

[Jacky]

Wie wel?...
'Zelfacceptatie' is uiteraard waar het om draait, laten we het vooral gezellig hebben met onszelf... toch?
want de buitenwacht is hooguit 'n soort bonus, hoe vriendelijk, aardig en begrijpend mensen ook kunnen zijn...