Wat een reacties allemaal.
En zeer herkenbaar, helaas.
Een aantal dagen in deze periode ben ik dan heel erg emotioneel, het enige moment dat ik nog een beetje kan huilen (want
verder lijkt het niet meer te lukken sinds de start met Testosteron) en inderdaad, zoals hier ook geschreven wordt, een hele woestijn tussen denken en handelen (mooi verwoord trouwens
).Meer behoefte aan bevestiging, erkenning.....begrip voor gevoelens, etc.
Wil gewoon kunnen zeuren en zaniken over mijn ingewikkelde en door-elkaar-heen-lopende gevoelens.
Voel me ook altijd ontzettend boos, alsof ik zo tegen alle meubels aan kan schoppen.
Dat gevoel verdwijnt zodra de ongesteldheid inzet, maar dat laatste gebeurt dus niet meer....gevoel is dan ineens weg zonder dat er verder een duidelijk teken is van 'hehe, het is weer zover'.
Vanmorgen werd mijn vriendin het wel............bizar om te merken dat zoiets nog steeds gelijk loopt.
In deze dagen is het met name de Progesteron die de pms veroorzaakt, want die is dan heel erg hoog (heb ik inmiddels geleerd).
En daarna wordt alles weer helder, meer georganiseerd in mijn hoofd. Kan weer een beetje logisch nadenken i.p.v. alleen maar heel erg veel emoties voelen.
Waarschijnlijk gewoon een kwestie van uitzitten en wachten tot ik de binnenboel eruit mag laten halen
Tot die tijd is het toch nog niet helemaal mogelijk om altijd mezelf te zijn, want dat fabriekje bepaalt toch nog erg veel.
Blijkt nu wel weer.
Hebben jullie dat ook zolang de srs nog niet geweest is? Als je daar al voor kiest natuurlijk, want dat verschilt per persoon.
Want ik neem aan dat jullie dan ook twee volle groepen hormonen hebben eigenlijk?
Toegediende vrouwelijke hormonen en eigengemaakte testosteron op volle toeren...?
Nu heb ik wel begrepen dat ook dat per persoon verschilt, want sommigen transmannen gebruiken vòòr de operatie oestrogeenblockers bijvoorbeeld terwijl anderen zich prima voelen.
Ja, de overgang van vrouwen naar mannen is nog een heel ding merk ik. Zeker als ik zo sterk voel dat ik mijn eigen hormonen nog heb, want dan vooooelt (lekker vrouwelijke remark
) het gewoon alsof ik er niet bij hoor. Alsof ik niet met ze connect. Zo idioot eigenlijk hoe anders ik dan ben. Gisterenavond was ik in onze Hare Krishna tempel (in Amsterdam) en dan merk ik gewoon dat ik me minder mannelijk voel dan vorige week :S Ik praat dan wel met de jongens, zit er gewoon bij...maar er loopt iets niet synchroon. Heel maf en lastig om echt goed in woorden om te zetten. Als dit zo sterk blijft, moet ik het maar eens gaan aankaarten bij de endo. Misschien dat die blockers ook iets voor mij zijn.. hoewel ik dat liever niet doe eigenlijk, maar ja, ik moet nog zeker 8 maanden voordat ik de operatie mag ondergaan...en dat is dan toch nog een flinke tijd.
Wel heel erg interessant om te lezen hoe jullie het verschil ervaren in de omgang met vrouwen en met mannen.
Meer verbondenheid met wat vrouwen meemaken, meehuilen met hun gevoelens en ervaringen....als man het meer met grapjes af doen.
Ik moet toch even melden dat ik dit forum heel erg gezellig vind
Mannen en vrouwen bij elkaar, ik leer altijd veel van de verschillende topics hier 
Gr. Fabian
