Andere mensen zie ik duidelijk veranderen in het proces van hun transitie. Dat is prachtig om te zien en soms denk ik wel "had ik maar die behoefte om helemaal te veranderen", maar die behoefte heb ik niet en forceren werkt niet. Eigenlijk blijf ik gewoon hetzelfde ook al is er wel een transitieproces gaande.
Mijn situatie is nogal anders, zo lijkt het. De behoefte om als (androgyne) vrouw door het leven te gaan heeft voor een groot deel met mijn lichaam te maken. Goed als man overkomen lukte daarmee niet. Daarom werd er, toen ik me nog als man voorstelde, wel regelmatig gedacht dat ik transman was.
Eigenlijk ben ik meer op zoek naar contact met mensen die nogal tussen vrouw of man inzitten en ook van plan zijn om blijvend zo door het leven te gaan.
Er zijn wel eens wat dingen, die in het nachtleven georganiseerd worden, waar dat soort mensen komen, maar omdat ik dan weer niemand ken om daar samen naartoe te gaan ga ik dus niet.
Op dit moment ben ik actief op zoek naar een vrijwilligersbaan in een omgeving met ruimdenkende creatieve mensen (natuurlijk ook op het gebied van gender). Dat lijkt me een betere manier om de sociale contacten te verbeteren en het houdt de Dienst Werk en Inkomen tevreden. Op dit moment is het zo dat ik wel ergens achteraan ben gegaan, maar ik weet nog niet hoe dat gaat lopen.
Ach ja, ik verveel me gelukkig niet. Ik denk dat ik gewoon geduld moet hebben. Het is al heel wat dat ik, vanwege m'n verhuizing weg ben uit m'n oude omgeving. Laatst was ik er nog even. In het café waar ik vroeger wel regelmatig kwam. Daar vind ik niet veel meer aan, zeker nu ik het behoorlijk gehad heb met het drinken van alcohol. Dat is eigenlijk ook wel een punt. Ik merk dat dingen waar eigenlijk helemaal niet zoveel aan is met alcohol toch best wel leuk zijn. Dat hoeft niet meer van mij. Dan blijf ik liever alleen thuis.
Nog even over jouw post, Sasha
Dat komt me bekend voor. Laatst had ik het daar ook over met de psycholoog bij het VU. Uit de tests die ik had gedaan (2 keer zelfs, want ook bij de PIG) komt er niets uit op het gebied van persoonlijkheidsstoornissen, maar toch heb ik het idee dat er iets is. Als aanvulling op het VU-traject gaat dit door een psychiater bekeken worden, want een vragenlijst hoeft niet altijd een duidelijk beeld te geven.Sasha schreef:Heb nog nooit iemand ontmoet waar ik het erg goed mee kon vinden, ik leef gewoon in een andere wereld blijkbaar... wat niet echt gemakkelijk is.
Maar misschien is het wel gewoon zo dat ik me bij veel andere mensen niet thuis voel, omdat ik nogal "afwijkende" denkbeelden over de maatschappij heb. Die concurrentiestrijd waarin we elkaar alleen maar voor de gek houden is iets waar ik zeer veel kritiek op heb. Liever denk ik zelf na. Aan veel dingen heb ik geen behoefte. Ik hoef niet steeds meer, meer en nog eens meer. Ik kijk bijna nooit TV (vanaf de bank kan ik het toestel, dat maar 5 zenders kan ontvangen, niet eens zien), maar ik lees liever. Sociale media vind ik niet leuk. Ik loop nog heel vaak zonder mobiele telefoon over straat, en al helemaal niet met een smartphone. Dan heb ik ook nog eens geen behoefte om krampachtig op zoek te gaan naar steeds nieuwe bijzondere dingen, want ik kan het "gewone" ook bijzonder vinden. Kortom; Volgens mij pas ik niet meer goed in de maatschappij.
als je anders denkt dan wat de norm is, dan krijg je al snel het gevoel dat het aan jou ligt. Terwijl dat helemaal niet zo hoeft te zijn. Het hangt maar net van je standpunt af. En daar kun je maar beter op vertrouwen.
