Om te beginnen werd de uitslag van de psychologische test besproken, dat ging vrij vlug. Ze gaf aan dat er geen andere dingen aan de hand zijn en dat het alleen maar goed is
Verder kort mijn gewicht... ik was niet afgevallen, maar ook niet aangekomen. Nog steeds te licht met 50,5kg bij 1,7m
Er werd ook gesproken over dat ze eigenlijk wil dat ik ga sporten, ondanks dat ik er een hekel aan heb. Het leek (nog) niet opgedragen als verplichting, wel een “sterk aangeraden”.
Verder had ik uit nieuwsgierigheid nog de vraag gesteld hoe het traject er verder uit ging zien. Het antwoord was niet eenduidig. Er werden een aantal zaken “vaag” aangehaald:
- Mijn gewicht is nog steeds te laag.
- Ze wil mijn moeder een keer spreken.
- Verder nog iets met een evaluatie v/d tot nu toe verzamelde gegevens o.i.d.
Ik kreeg ook te horen dat ik sowieso de komende maanden nog niet aan hormonen mag beginnen.
Toen ik doorvroeg, zei ze dat het sowieso niet mocht zolang ik nog op school zat. Opgegeven reden ervoor was dat ik op school niet kan/mag leven als vrouw. En dat was een voorwaarde om eraan te mogen beginnen.
Hoewel ik hier of elders meende te hebben gelezen dat je pas na 3 maanden hormonen volledig “om” moest zijn, klopt dit volgens de psycholoog niet.
Of het na deze school (~4 maanden) dan wèl mag, werd niet gezegd. Op mijn “subtiele” vraag of ik dan aan nog een jaar moest denken, antwoordde ze “misschien, zoiets”
Ze had trouwens eerder in het gesprek nog steeds benadrukt dat ik naar school moest blijven gaan “omdat het belangrijk is voor het traject”. Ergens snap ik dat niet meer volledig, omdat ze dan later weer aangaf dat diezelfde school een rede is om niet met medische behandeling te mogen beginnen
Die laatste opmerking overviel me nogal, waardoor ik niet meer had gevraagd waarom ze dan vond dat ik naar die school moest blijven gaan. Pas halverwege de autorit naar huis drongen bepaalde dingen goed tot me door en kwamen de vragen.
Eerlijk gezegd snap ik echt steeds minder waarom de psycholoog het nog steeds zo belangrijk vind dat ik naar die school blijf gaan
Het is bij elk gesprek één v/d eerst besproken punten terwijl ik al lang en breed heb aangegeven dat ik daar gepest wordt/niet mezelf kan zijn en de opleiding zelf ook geen perspectief meer biedt op een diploma/voordeel in een toekomstig arbeidsleven.Vorige keer zei ze dat ze school belangrijk vond in de zin van dat ik sociaal bezig bleef en volgens mij ook om het dag-nacht ritme in stand te houden, wat van belang was voor het medische traject. Maar ja… wat heb ik eraan als dat medische traject op z’n vroegst toch pas mag beginnen nadat ik klaar ben met die school
In mijn ogen spreekt het elkaar nogal tegen, of ik ben niet-slim en snap het niet...Verder, bij één van de komende gesprekken wil ze mijn moeder zien. Dat blijkt nu “opeens” essentieel te zijn, hoewel ik tijdens het 1e of 2e gesprek de indruk kreeg dat het enkel een pre was
Wel jammer... als ik dat had geweten had ik het eerder geregeld. Mijn moeder is de afgelopen tijd een stuk minder positief geworden...Tot slot gaat mijn psycholoog rond juni een tijdje op zwangerschapsverlof en krijg ik tijdelijk een (voorlopig onbekende) vervangende psycholoog. Ik ben benieuwd…
