Dat zei m'n psycholoog aan het begin van de diagnostiek over de transitie.
In bepaalde opzichten had ze daar gelijk in, in andere opzichten is het precies zoals ik had verwacht.
Hoe zit dat bij jullie?
Wat in mijn geval heel anders liep dan ik verwacht had en waar ik tevoren niet bij stil had gestaan, is de andere rol die je in sociaal opzicht krijgt in groepen zodra je op een punt komt dat je (weer) opgaat in de menigte. Natuurlijk leefde ik al 'als man', wist men van mijn naam en hoe ik mij identificeer, maar er is qua sociale interactie een verschil tussen uit de kast zijn en opgaan in de menigte als het geslacht/gender waarmee je je identificeert.
Mijn verwachting was dat wanneer ik passabel zou zijn, ik gewoon mezelf kon zijn en er vanaf dat punt sociaal gezien ook weinig meer verandert.
De realiteit ervan is dat ik nu pas kan ontdekken wie ik werkelijk ben. Ik had een beeld in m'n hoofd van wat voor type man ik zou zijn, maar dat komt totaal niet overeen met wat voor type man ik werkelijk ben
Het is in dat opzicht, niet alleen lichamelijk, maar ook sociaal gezien een puberteit.Welke rol ik heb in groepen, hoe ik overkom op anderen, wat ik uitstraal...dat zijn dingen die ik compleet aan het herontdekken ben.
Wat waren jullie verwachtingen tevoren het starten met hormonen, komen die overeen met de realiteit?
