Omgaan met eenzaamheid?

[Anon20190516]

Dank jullie wel voor de hartverwarmende reacties,zowel hier als prive.ik ben sowieso sinds kort begonnen met yoga en sommigen van jullie hebben me uitgenodigd eens af te spreken en heb zeker de intentie daar iets mee te doen.iemand heeft ook een pb gestuurd,maar weer verwijderd?!vraag me toch wel af wat er in stond.in elk geval dank,ik voel me door jullie steun alweer veel beter.jammer wel dat ik die opmerking heb gemaakt over die t en t avond,dat ik me niet op gemak voelde.ik probeer niemand tegen de borst te stuiten door ze travestieten te noemen,maar moet ik dan perse vriendschappen gaan sluiten met mensen waar ik niets gemeen mee heb?afijn ik stop voorlopig maar met posten,want ik wordt weer es verkeerd begrepen en het zal natuurlijk allemaal weer aan mij liggen dat ik geen vriendinnen heb.degene die pb stuurde neem ik nog even kontakt mee op(misschien niet op korte termijn,maar je hoort nog van me)voor de rest bedankt voor het luisteren en lieve woorden en misschien over een poos ofzo dat ik weer terug ben

[pauline]

Hoi Rikki,

Het is toch van de gekke dat je je mening niet mag ventileren?
Ik zou me ook niet thuis voelen op een t-avond. Zonder iemand te willen beledigen, maar ik ben niet van het flamboyante extravagante drag queen shows. Mij zul je ook nooit op een Gay parade zien.
Ik vind het erg goed dat zulke initiatieven bestaan hoor, want een ieder moet kunnen zijn wie ze zijn. Als daar organisaties of avonden voor zijn waar ze elkaar kunnen ontmoeten dan is dat erg mooi. Maar daar hoef je dan toch niet bij te horen?
Er is een zogenaamde paraplu term transgender bedacht, maar dat zegt net zo veel als de term mens.
Onder die paraplu vallen travestieten, transseksuelen, genderqueers, transmannen, transvrouwen, cross dresseren, cos dresseren, androgeen enz. enz. Maar dat zijn allemaal stuk voor stuk mensen niet echt geen band met elkaar hebben. Organisaties die zo een T-Avond organiseren waar iedere t welkom is doen het mijn inziens enkel om te laten zien dat er veel mensen op af komen. Maar ik denk dat wanneer je een besloten bijeenkomst organiseert voor enkel trans vrouwen of trans mannen, dan zou het ook een succes kunnen zijn en zou ik wellicht wel komen. Want ik voel me ook niet thuis tussen als vrouw verklede mannen.

Uiteindelijk hoop ik dat je je eenzaamheid kunt doorbreken. Ik kan daar wellicht geen bijdrage aan leveren want ik vermoed dat het leeftijdsverschil ook een soort van barrière is. In ieder geval heb ik je bijdragen altijd met veel plezier gelezen.

Groetjes Pauline.

[LunaWeisse]

afijn ik stop voorlopig maar met posten,want ik wordt weer es verkeerd begrepen en het zal natuurlijk allemaal weer aan mij liggen dat ik geen vriendinnen heb.

Rikki, dit is zo'n mentale valkuil waar ik het eerder over had. Je gaat er vanuit dat niemand je begrijpt, maar dat is echt niet zo. Persoonlijk kon ik me heel goed vinden in je verhaal, en je niet thuis voelen op een T-avond, want dat zou ik hoogstwaarschijnlijk ook hebben. Je hoeft niets te forceren of elkaar aardig te vinden omdat je toevallig ook onder T valt, kijk maar rond hier op het forum en aanschouw hoe vaak het mis gaat. Nee, probeer het eerder bij gemengde groepen mensen waarbij je een ander raakvlak hebt, zoals een hobby of interesse.

Je wilt van anderen dat ze je accepteren zoals je bent en graag met je omgaan. Maar geef je hetzelfde wel terug? Het werkt alleen als het twee kanten op gaat.


Misschien moet je zelfs wel gelukkig zijn met jezelf om gelukkig te kunnen zijn met anderen.

Verder sluit ik me volledig aan met deze twee statements. Investeren in een vriendschap is noodzakelijk. Ik wil niet zeggen dat je dat niet doet, maar het is het waard om toch even op te noemen.
Ik snap heel goed dat het moeilijk is om te investeren in nieuwe mensen met als mogelijk gevolg dat ze je dan laten vallen en je voor niets moeite hebt gedaan. Die kans is er altijd, maar de kans dat je een aardig persoon ontmoet die ook veel terug voor je doet is er ook.

Ik ga wat langer stilstaan bij de tweede zin en dit is ook niet bedoelt als persoonlijk kritiek. De wereld om ons heen komt veelal negatief over, en veel mensen zijn geneigd om zich daarin mee te slepen. Als jezelf een positief mens bent zul je merken dat meer mensen graag tijd met je willen doorbrengen, juist als pauze van de dagelijkse stress en negativiteit.
Echter, de enige manier om positief te zijn om tevreden te zijn met jezelf, en dat is heel moeilijk. De start die je kan maken is om de vicieuze cirkel van vakuil gedachten te doorbreken, en dat is, zeker in het begin, lastig. Het is ten slotte logisch dat als je jezelf niet goed voelt en je hebt een miscommunicatie met iemand dat je jezelf dan de schuld geeft, terwijl dat helemaal niet het geval hoeft te zijn. En ik snap ook heus dat als niemand met je omgaat dat je denkt dat zo weerzinwekkend ben dat niemand met je om wil gaan, maar dat is ook echt niet zo. Het lijkt me eerder het geval dat mensen jou zien, opmerken dat je je ongelukkig voelt, niet weten wat ze daar mee aan moeten en dus op afstand blijven. Misschien kunnen ze zichzelf ook nauwelijks boven water houden, en wordt omgaan met iemand anders die ook ongelukkig is teveel. Vandaar dus het positieve; veel mensen vinden het heel prettig om bij iemand in de buurt te zijn die duidelijk geniet van het leven en tevreden is. Bedenk je dan ook dat de positieve mensen niet zo positief zijn omdat werkelijk alles meezit, maar omdat ze zelf enorme tegenslagen hebben overwonnen en er sterker dan ooit uit zijn gekomen. Bovenal hebben ze dan geleerd om zichzelf, met alle plus en minpunten, te accepteren, want hoe kun je verwachten dat andere van je zullen houden als je dat zelf niet kan?

Vandaar dat ik alweer aanraad om iets met mindfulness, of een soortgelijke cursus te volgen waarin je leert om te gaan met negatieve gedachten patronen.
Zoals ik al zei, niets hierboven is bedoelt als persoonlijk kritiek, en ik wil ook niemand beledigen. Alles komt direct van persoonlijke ervaringen.

Liefs, Luna, die zich eveneens tien jaar lang dodelijk eenzaam heeft gevoelt, en pas recent heeft geleerd om daar uit te komen.

[Emma]

Hoi Rikki,

Het is toch van de gekke dat je je mening niet mag ventileren?
Ik zou me ook niet thuis voelen op een t-avond. Zonder iemand te willen beledigen, maar ik ben niet van het flamboyante extravagante drag queen shows. Mij zul je ook nooit op een Gay parade zien.
Ik vind het erg goed dat zulke initiatieven bestaan hoor, want een ieder moet kunnen zijn wie ze zijn. Als daar organisaties of avonden voor zijn waar ze elkaar kunnen ontmoeten dan is dat erg mooi. Maar daar hoef je dan toch niet bij te horen?

Nou ga ik niet meteen boos worden, maar T-Amersfoort en T-Breda zijn echt geen drag shows hoor. Anders zouden we het ook nooit op een gewone vrijdagavond in een gewoon café op een plek gewoon midden in de stad kunnen organiseren. Natuurlijk heb je wel eens iemand die aan het begin staat en een beetje uit de bocht vliegt qua styling, maar dat gaat vanzelf over. Die zie je als je in de wachtkamer bij receptie K gaat zitten ook.

[Anon20180501]

...maar T-Amersfoort en T-Breda zijn echt geen drag shows hoor.

Ik denk ook niet dat Pauline de vanuit T-Ned georganiseerde bijeenkomsten bedoelt Emma. COC's houden ook t-avonden waar een zeer gemengd T-publiek op afkomt, oa ook travestieten. En zoals Pauline ook zegt hebben die avonden beslist bestaansrecht maar is dat niet voor iedereen weggelegd. Zo ook niet voor mij, zonder denigrerende bijbedoelingen...

[Eva]

Nog éven off-topic dan...

Emma en ik bezoeken een enkele keer ook wel eens een besloten avond, vaak aangeduid als een T&T-avond. Ook daar vind je niet die "flamboyante extravagante drag queen shows". Wat we wel zien is dat daar een soort groepsvorming lijkt op te treden die niet ten goede komt van acceptatie, laat staan emancipatie. Soms lijkt het of de kleding die ze dragen nog door hun overgrootmoeder in de jaren 1950 werd gedragen. Anderen lopen in veel te korte rokjes. Schijnt ze een goed gevoel te geven.
Sporadisch hebben we wel eens zo iemand bij een van onze T-Avonden gezien. Die begrijpen dan razendsnel dat ze op deze manier niet zullen kunnen meedraaien in de maatschappij en dat werkt heel corrigerend. De T-avonden worden voornamelijk bezocht door transseksuelen, soms in een heel pril stadium. De sfeer is goed, gezelligheid is de standaard, maar een enkele keer worden de aanwezigen iets minder vrolijk als iemand wil praten over problemen in de relationele sfeer. Dreigend verlies van partners, kinderen, en zo voort. Die mensen vinden dan niet alleen gezelligheid maar ook troost en advies, als dat nodig is en helpt.
Mijn persoonlijke indruk is dat T&T-avonden misschien te weinig gericht zijn op het maatschappelijk effect op je transitie, maar vooral een beschermende atmosfeer bieden. De T-avonden blijken vooral bezocht te worden door mensen die in het volle leven willen blijven functioneren en daarnaast behoefte hebben om mensen die eenzelfde deeltraject van het leven volgen te ontmoeten.

Mijn twee centen. Nu aub terug on topic. Als we dit onderwerp willen uitdiepen doen we dat in een nieuw draadje, okee?

[Anon20180501]

Nog even dan...

Anderen lopen in veel te korte rokjes. Schijnt ze een goed gevoel te geven.

De hyperfase noemen ze dat geloof ik, gevolgd door de Hypofase tijdens welke je juist heel neutraal gaat kleden.
Ik ben zo ongeveer 13 jaar in de hyperfase blijven hangen, met plezier en werd alom geaccepteerd en gewaardeerd.

[Jessy]

ik ben zo fokking eenzaam en ga er langzaam aan kapot en niemand boeit dat iets...heeft iemand van jullie dit zelfde probleem en hoe ga jij hier mee om???

Ja, ik heb helaas hetzelfde probleem. Mijn vriendschappen zijn door de jaren verwaterd, want iedereen ging vooruit in het leven (carrière, huis, relatie, trouwen, kinderen) en niemand had nog tijd. En de laatste paar vrienden heb ik zelf laten vallen nadat ik besefte dat ze geen echte vrienden waren en me gewoon gebruikten.
Ik zit ook alleen. Gelukkig wel goed contact met familie maar die wonen ver en zie ik bijna niet, en dat zijn ook niet echt mensen die erop zitten wachten dat je vaak binnenspringt.

Hoe ga ik ermee om? Sja wat kan ik zeggen, ik ben er ook langzaam maar zeker (over periode van aantal jaren al) helemaal onderdoor aan het gaan. Er zijn nog 2 mensen en mijn huisdieren waar ik om geef, als die wegvallen vrees ik dat het leven voor mij niet meer hoeft.
Komt nog eens bij dat ik heel slecht ben in nieuwe contacten maken. Maar ik kan en wil helaas niet zonder, want als ik alleen ben kan ik echt nergens plezier aan beleven. Ben wel een tijdje lid geweest van verschillende clubs (sportclubs, dansclub) maar sinds ik voltijds werk trek ik het niet meer, want door medische oorzaken heb ik een stuk minder energie dan de gemiddelde mens.

En ja wie boeit het eigenlijk... Niemand toch? Iedereen heeft het veel te druk met zijn of haar eigen leven.

[Anon20180730]

er zijn ts die zeggen 'beter alleen als vrouw dan als man of in f..cking gezelschap'. Maar ja.. je moet er wel tegen kunnen Er zijn transgenders die elkaar zoeken en dat is begrijpelijk. Wellicht kunnen we een forum oprichten van eenzame transgenders ,

[Jessy]

er zijn ts die zeggen beter alleen als vrouw dan als man of in f..cking gezelschap.

Ligt voor mij precies omgekeerd. Blijf liever gevangen in het verkeerde lichaam als ik daarmee mensen om mij heen kan hebben, dan alleen als vrouw door te gaan. En die eenzaamheid is ook mijn grootste angst die mij tegenhoudt om met transitie te beginnen.