VUmc ervaringen

[Eveliene]

Nou je het zegt, Rinske zou ook nog langskomen en die heb ik ook niet gezien.

[Jannet V]

Psychische ondersteuning was er niet na de operatie.

Sandra, bedoel je dat je na een hulpvraag geen hulp kreeg?

[SandraK]

Nee hoor dat bedoel ik niet. Maar ik vond het wel ontzettend dat niemand me meer vroeg hoe het nou met me ging wn hoe het nu was met me. Alleen de technische post operatie vragen.

[Danielle]

Ik heb in mijn na-consult bij de psycholoog na de operatie toch een goed gesprek gehad over hoe het ging en hoe ik alles heb ervaren. Dat soort gesprekken zijn ook een beetje wat je er zelf van maakt. En er is me vooral op het hart gedrukt dat ik altijd contact op kan nemen als ik ergens tegenaan loop.

Over het algemeen ben ik erg tevreden over het VUmc. Ik ben er gewoon goed doorheengefietst. Ik kreeg alle ruimte voor mijn persoonlijke ontwikkeling, de behandelopties werden me als een à la carte menu aangereikt. Ik voel me echt voldoende begeleid, al heb ik nog wel apart met een psycholoog in het natraject wat extra aan andere issues gewerkt die losjes samenhingen met mijn transitie.

De minpuntjes:

Het secretariaat van het Genderteam gedraagt zich als een stelletje ambtenaren. Ze zijn stug, ze hebben niet de cursus klantvriendelijkheid gehad die ze op de poli plastische chirurgie wel hebben gedaan. (Serieus, ik ken die trainingen, en ze passen bij de poli chirurgie precies dezelfde trucjes toe die ik als receptionist ook heb geleerd). Als je een mailtje stuurt met een vraag krijg je een kort eenregelig antwoord of het verzoek ze te bellen. Dat is echt niet meer van deze tijd. Je opbellen met uitkomsten van overleg, zijn ze ook niet sterk in. Daar heb ik zelf steeds over moeten nabellen. Belafspraken met de artsen zijn wel altijd goed gegaan.

Ik vind het jammer dat ik halfweg van psycholoog ben gewisseld. Dat was niet mijn keuze en dan moet je met die tweede psych toch ook weer een band opbouwen. In de eerste maanden van de HRT, heb ik een invaller gehad voor een best belangrijk gesprek, vond ik ook jammer. Net zoals ik de vele verschillende endocrinologen/co-assistenten jammer vond. Ik heb zeker 5 of 6 verschillende witte jassen tegenover me gehad. Waarvan Van Trotsenburg een van de prettigere was, na Özer dan. Maar dat is toch met afstand de tofste arts die ik ooit heb meegemaakt.

Verder vind ik de formuliertjes, brieven en stenciltjes die ik altijd kreeg er nogal knullig uitzien. Taalkundig matig, en qua lay-out om te huilen. Maar da's een beroepsafwijking, ik ben nu eenmaal redacteur van beroep.

Ze kunnen bij het Genderteam nog best wat verbeteren, vooral op gebied van klantvriendelijkheid en communicatie. En een bezoekje van je behandelend psycholoog als je daar ligt te herstellen na je operatie zou wel een goede zijn. Ik had het eigenlijk wel een beetje verwacht. Niet een consult van een uur, maar gewoon even komen polsen hoe het gaat.

[Veronica]

Over de diagnostiekfase ben ik echt niet tevreden. Ik had bij de PIG al een diagnostische fase achter de rug en met dat dossier is niets gedaan. Wat mij hielp bij de vu is mijn verwachtingen bijstellen. Ze doen aan diagnose en niet aan hulp. Dus zonder verwachtingen ging het wel. De psychologe had voor mij nul komma nul zin.
Wat wel goed ging: hormonen bestellen en de contacten met de endocrinologen zijn ok. Geen slechte ervaringen.
Mijn psychologe zou aan mijn operatiebed op visite komen. Ze is niet geweest. Maakt niet zoveel uit, maar beloof het dan ook niet.
Over de operatie kan ik zeggen dat ik 100% tevreden ben. Technisch/medisch niets dan lof. Ik kon/kan de afdeling (plastische chirurgie) altijd bellen met vragen en zorgen. Heel goed.
Psychische ondersteuning was er niet na de operatie.

Psychische ondersteuning heb ik ook niet bij het VU, maar die heb ik dan ook niet nodig (het zou mij in de weg staan, ben ook al blij dat mijn psych geen gesprekken meer wil, ik ben klaar voor haar in een positieve zin).

Echter als ik die hulp wel nodig had zul dat niet bij het VU vinden, VU stuurt je met een beetje geluk wel door op zich prima maar als het om een gender probleem gaat heb je aan de meeste psychologen weinig eraan.

Zo had ik net voordat ik bij het VU terechtkwam een psycholoog voor compleet iets anders, maar qua transgender problematiek had je er niks aan, volgens hem krijgen psychologen daar geen trainingen over.

Geen idee hoe het zit, to the point is het wel zo dat qua begeleiding je naar mij weten beter af bent bij het PIG, mocht begeleiding overbodig zijn is VU op dat gebied een perfecte keuze. (persoonlijke mening)

[SandraK]

Ik denk ook dat mijn verwachtingen verkeerd waren. Maar ja, als het niet om ondersteuning ging had ik er eerlijk gezegd ook niets te doen. Voor mij was het transgender zijn duidelijk. De testjes en de gesprekken waren puur voor de VU. en nogmaals, de operatie en de medische nazorg vond ik super.

[Veronica]

De plastische chirurgie afdeling lijkt ook een compleet andere wereld, tot zover goede ervaringen mee qua communicatie ze luisteren naar wat je zegt en geven duidelijke antwoorden, daarnaast is hun administratie wel op orde gelukkig.

Verder kom ik niet, ondanks dat ik groen voor de SRS heb wil die deze nog niet, daar snappen ze dat wel (poli K dus niet, maar dat is een ander verhaal).

Wat mij alleen verbaasde is dat hun bij mij de ontharing voldoende vinden terwijl dat niet zo is, niet dat het uitmaakt maar het was apart.

[Danielle]

Een van de allereerste dingen die ze me bij het VUmc hebben gezegd (tijdens de intake): ze hebben niet de capaciteit voor uitgebreide begeleiding, je zit daar voor een diagnose en niets anders. De intake psycholoog raadde me aan een lokale psycholoog/therapeut/sociaal werker te vinden daarvoor. Mijn huisarts was trouwens dezelfde mening toegedaan en heeft me zonder moeite een verwijsbrief gegeven.

In theorie kunnen ze bij het VUmc wel begeleiding bieden, wat ik overigens zelf het prettigst zou vinden. Maar snap dan wel dat dat afgaat van de diagnosecapaciteit en de wachtlijst nog veel langer wordt.