Mooi om te lezen Irene dat het zo goed is ontvangen.
En voor je vader en broer. Inschatten blijft lastig; hoe ze er instaan merk je toch pas als je het vertelt. En dan zal het ook nog een onverwachte boodschap zijn die eerst moet landen. Het is en blijft een hobbel die we moeten nemen als je het niet wil wegstoppen. Ik duim voor je.
Anne, dank je wel.
Het is inderdaad een hobbel die we moeten nemen, maar ik ben er niet (meer) bang voor.
Dat wil niet zeggen dat ik het niet spannend of emotioneel vind, maar ik heb er geen angst meer voor.
Sinds ik eind februari de conclusie tot dat ik transvrouw ben, voelt dat goed en zijn angst en schaamte voor mij weggevallen. Vanaf dat moment mag de hele wereld het wat mij betreft weten en praat ik er heel makkelijk en open over. Dat heb je vast ook wel gemerkt tijdens de waardevolle bijeenkomsten van Transanders.
Het lijkt wel dat sinds ik de conclusie getrokken heb, mijn angst en schaamte plaats hebben gemaakt voor een soort trots. (Zou dit de transgender pride zijn?) Want sindsdien wil ik het eigenlijk aan iedereen vertellen en werd ik hierin tegengehouden door mijn vrouw. Die is sinds de positieve reactie van onze beste vrienden bijgedraaid en verraste me gisteren met de mededeling dat we het informeren nu goed moeten gaan plannen ivm de drukke maand juni en de vakanties die er aan komen.
)
