Een informed consent model zal er ook toe leiden dat mensen die helemaal niet klaar zijn voor een transitie of er überhaupt niet de juiste persoon voor zijn maar zich wel zo voor kunnen doen, het traject ingaan. Sorry, maar ik ben daarop tegen. Het liefste een gedegen diagnostische fase, en daarna een groen licht (of niet), waarna je wat mij betreft door kan naar de endo.NaomiClareNL schreef:Hmmm, dat komt vrijwel uit op de volgens mij ideale doorlooptijd als je een informed consent model zou hanteren. Een beetje wachttijd tussen bijvoorbeeld huisarts en endo is onvermijdelijk. En een jaar lang HRT voor een operatie als je hormonen wilt lijkt me ook nuttig.
ALLE andere wachttijden die niet door een patiënt(e) zelf ingebouwd zijn zijn naar mijn mening overbodig en kunnen zeer schadelijk zijn.
Ze zijn vaak ingegeven door angst en incompetentie in het medisch systeem danwel gierigheid van overheid en zorgverzekeringen.
Maar wachttijden hoeven niet schadelijk te zijn. Ik heb al zo veel trans* mensen gezien die veel te snel zijn gegaan, en door de bomen het bos niet meer zagen. Die uiteindelijk geen tijd namen om tussendoor te wennen aan de veranderingen, want die zijn er wel! Uiteindelijk is het niet alleen een medische transitie, je hele persoon en je omgeving moeten mee. En je persoonlijkheid bestaat uit veel meer dan alleen het 'willen', daar hoort nog een enorm stuk oude trauma's, onverwerkte ervaringen en gemiste kansen bij (die je als cis-vrouw/man wel had gehad). Het beste is om dat eerst te doen voordat je aan de HRT gaat, want anders verlies je weer een kans om je eerst met jezelf in het reine te brengen.
Of: om het met een andere benadering te zeggen: het meisje in je (als trans* vrouw) is door alle gemiste kansen en trauma's vaak niet verder gekomen dan het stadium van een kleuter / klein kind. Dat is niet genant ofzo, het betekent gewoon dat je ontwikkelingsstappen gemist heb die cisvrouwen wel hadden. Daardoor ben je niet aan je volledige emotionele ontwikkeling toegekomen. Dit is, denk ik, iets wat voor iedere transgender meespeelt, alleen in meer of mindere mate. In mijn geval was het best heftig want ik heb een vrij restrictieve jeugd gehad.
Waar het om gaat is dat je inziet dat je innerlijke, ware ik die stappen van groei nodig heeft, en dat een passend lichaam maar één aspect daarvan is. Veel belangrijker is dat je uit je slachtofferrol kruipt (als je die hebt), leert om je emoties niet weg te drukken, en dat je al je aangeleerde gedrag om als je geboortegeslacht niet door de mand te vallen langzaam los leert laten, en in leert te zien voor wat het is. Transitie is een heftig proces wat op ALLE vlakken van je persoonlijkheid invloed heeft. Dus eigenlijk is het geen wachten, het is gewoon de tijd die je nodig hebt om langzaam te groeien in je ware ik, en je verleden een plekje te geven.
Daardoor kan je dan wel het lichaam hebben waar je al die tijd op heb zitten 'wachten', maar als je niet weet wat je drmee aanmoet heb je er ook niks aan. Wachten is een prima zaak, als je het mij vraagt. Niet te lang, maar wel lang genoeg om tussen elke stap door je rust weer te vinden, je te aarden en naar je hart te luisteren.
