Een informed consent model zal er ook toe leiden dat mensen die helemaal niet klaar zijn voor een transitie of er überhaupt niet de juiste persoon voor zijn maar zich wel zo voor kunnen doen, het traject ingaan. Sorry, maar ik ben daarop tegen. Het liefste een gedegen diagnostische fase, en daarna een groen licht (of niet), waarna je wat mij betreft door kan naar de endo.
Oke...het model is anders uiterst succesvol in Amerika. Daar is het getest, maarja jouw hypothese die berust is op mening is ook leuk hoor
Lees je eens in hoe het daar gaat zou ik zeggen.
Informed consent heeft ook een diagnostische fase, maar deze is vooral gericht op het vaststellen of iemand niet geestelijk ziek is of dat het een opwelling om een uitweg te zoeken uit een depressieve levenssituatie,etc etc. Oftewel heb je het mentaal allemaal op een rijtje. Niet ben je echt trans.
Ze respecteren daarmee ook veel beter de patient en zijn zelfbeschikkingsrecht in het leven. Geen groen licht ,je bent wie je bent en jij weet dat vaak toch beter dan een of andere psycholoog die even een paar gesprekjes met je inpland.
Als je het moeilijk hebt met dingen in je leven, ga je naar een psycholoog, klaar en basta.
Het is niet de bedoeling dat wanneer je transgender bent, je hele jeugd doorspit wordt voor mogelijke dingen die je dwars hebben kunnen zitten en totaal niks te maken hebben met waar je meer bezig bent.
Ben het eens met reneé en fenke. baas in eigen lijf, eigen gevolgen kennen en voor in staan.
Daarnaast informed consent hoeft niet. Je kan als je wil nog steeds bij een normaal traject aanmelden en de tijd nemen, het is niet voor iedereen.
Het gaat er ook om dat mensen die sterker in hun schoenen staan en al goed hebben nagedacht niet hoeven te lijden onder mensen die het er moeilijker mee hebben en twijfelen.
Precies dit en daarnaast komt ook nog eens het ding : In hoeverre presenteer je jezelf als vrouw zonder hormonen ?Wachten kan dan misschien goed zijn voor sommigen, voor anderen is het verloren tijd. Op het moment dat je naar de huisarts stapt voor een verwijzing is het voor velen al duidelijk waar ze heen willen. Het naar de huisarts gaan is vermoedelijk al heel lang uitgesteld tot het moment dat je het zeker wist. Er zullen er heel weinig zijn die vragen om een verwijzing, omdat er misschien iets aan de hand is of voor de aandacht. En als je dan vervolgens 12 weken moet wachten op een intake (en dat kan erger) en na de intake weer 20 weken voor de diagnostische fase begint is dat alleen maar vervelend. En voor degene die zich al presenteren als het gewenste geslacht betekend het een lange RLT zonder hormonen en zonder (vergoede) baard-ontharing (MtF) etc.
Als ik vrouwen kleren en make-up draag op straat presenteer ik mezelf dan als vrouw ? of als man die gewoon draagt wat hij leuk vind ?
Dat gevoel heb ik vaak als ik over straat ga namelijk, er mist iets.
Ik ben namelijk niet een man die houd van het dragen van vrouwen kleren en make-up, dan was ik wel man gebleven, nee ik ben een man die een vrouw wil zijn/ er echt wil uitzien als een vrouw.
Wat weer grote vragen stelt bij de het hele idee van de verplichte RLE zonder hormonen.
Op het moment dat ik hormonen zou slikken zou ik nog het idee hebben dat ik er als het ware naar onderweg was en zou het meer juist voelen. Nu draag ik dingen die ik leuk vind maar voelt het gewoon incompleet en wordt je vooral lekker aangekeken(Amsterdam west)
Denk ik : is dit het waard om te dragen wat je leuk vind zonder hormonen ? minder sociaal contact met iedereen die je wil en nagekeken worden voor maanden lang nog ? Ik geef niet veel om wat mensen over me denken maar alsnog is het een vervelende gedachte.
Dat is wat wachten met mij doet, me tegenhouden.
Sidenote.
Een psycholoog is geen godheid. Een psycholoog bekijkt alles vanuit zijn eigen idee van wat transgender of vrouwelijk/mannelijk is.
Dit heeft grote invloed van wat het algemeen beeld van transgender is. Dit algemeen beeld is onvolledig en vanuit nature kritisch naar deviantie van de normaal.
Zeer schadelijk wanneer iedereen alles anders ervaart en ieder mens zijn eigen mening/ideeën heeft.
We moeten acceptatie promoten en keuzes beschikbaar stellen, niet het anders zijn bevestigen door standaard een psychologisch traject voor te schrijven en ieder te onderwerpen uiteindelijk aan het oordeel van een ander en de maatschappij of je door mag.
Groen licht: mag wat mijn part helemaal weg. Als de psycholoog het goed doet en je problemen als je die hebtof had, verwerkt met je, dan kan je een helder oordeel vellen toch ? of weer niet ?
Uiteindelijk weet iedereen het beste wat hij/zij zelf wil. Je moet niet uitgaan met de incompetentie van de mens, is een slechte eigenschap. Laat vaak zien dat je denkt dat je het waarschijnlijk zelf allemaal beter weet.
De vraag is wie er blind is. De patient of de psycholoog.
groetjes,
Isabelle
