Gisteravond merkte ik het al een beetje: ik loop als een kievit, maar door de warmte wordt alles een beetje zweterig en gaat de boel een beetje schrijnen, vooral de littekens van de grote schaamlippen, die het dichtst op mijn liezen zitten. En omdat ze nog niet helemaal geheeld en soepel zijn kan ik er ook niet zomaar van alles op gaan smeren.
Met het oog op onze trip naar het strand morgen vertoon ik dus maar risicomijdend gedrag en blijf ik op de kamer. Het nare constipatiegevoel is toch ook nog niet helemaal weg, dus dat komt goed uit. Kunnen we ons even op het T-NL forum storten, want daar is het druk geweest.
Bij het uit bed komen voel ik iets branden, en op het toilet zie ik een paar druppeltjes bloed. Als bloeddonor schrik ik nog niet van een halve liter bloed, maar de plek waar het vandaan komt brandt een beetje. Dat, en het vervelende gevoel in mijn darmen zorgt er voor dat het dilateren flink vervelend is. Bij de controle blijkt de bloeding afkomstig van de plasbuis, waarschijnlijk een hechtinkje, en omdat de plasbuis op die plaats eigenlijk on derdeel is van een zwellichaam, bloedt het wat makkelijker. Geen reden tot zorgen.
Eva doet weer de boodschappen terwijl ik nog even bij de WC in de buurt blijf. We praten veel, ik verstook nog een GB 4G data door uit mijn muziekbiblioteek te streamen, en voor we het weten is het weer half 7 en donker. Alweer dilatatietijd, doe ik het liefst voor het eten, dan zijn mijn darmen het rustigst.
Buiten begint het te onweren. Het onweer komt van zee het land binnentrekken, en het gaat behoorlijk tekeer. Het dilateren mioet dan maar wat later. Met zo'n onweersbui lig ik toch niet helemaal ontspannen. Dasarnaast willen we het graag zien omdat we het zo'n mooi natuurverschijnsel vinden. Als derde smoes om het dilateren nog even uit te stellen bedenk ik dat ik moet douchen na het dilateren, en dat wil ik pas doen als het onweer voorbij is. Je weet nooit hoe de aarding van de waterleiding hier geregeld is, toch? We doen licht en airco uit om alles beter te kunnen zien en horen.
Het onweer trekt recht over het hotel, en de bliksem slaat niet alleen verdeop in de heuvels in, maar ook ergens niet verder dan drie straten van het hotel. Een tweede klap
Iets verder weg wordt de stroomvoorziening van het blok hier fataal, en rond het hotel gaat alle verlichting uit. Op de gang horen we een klik, daar schakelt de noodverlichting in.
Het duurt een kwartier voor de stroom weer terug is. En dan is ook het onweer verder landinwaarts getrokken. Geen smoezen meer, dilateren! Dat gaat een stukje makkelijker dan vanochtend.
Wel heb ik het gevoel dat alles jeukt en prikt en doet. Maar genezen heeft ook zo zijn charmes, zullen we maar zeggen.
Het is inmiddels half 10 dus we eten de koelkast leeg, en gaan slapen. Bijna dan, want ik heb mezelf weer eens ergens toe verplicht
Nothing you can do, but you can learn how to be you in time.
It's easy
@Emma: ik wens je een spoedig achter je laten van de fysieke ongemakken toe en D A N K J E. W E L voor dit openhartige dagboek !
"Indeed, organizing atheists has been compared to herding cats, because they tend to think independently and will not conform to authority." (Richard Dawkins, The God Delusion)
Vandaag is de dag van de trip naar het strandhuis. Dat betekent vroeg op, eerder dilateren, beneden ontbijten en om 10 uur de bus in.
Wakker worden om 6 uur lukt prima. Opstaan wat minder, maar dat is niet erg. We hebben de tijd.
Het dilateren gaat wat moeizamer vanochtend. Het lijkt wel of ik sneller genees dan goed voor me is. Nu hoef ik me over een paar millimeter meer of minder diepte tussen sessies geen zorgen te maken, als het maar niet structureel minder wordt. En ik heb een dusdanige diepte meegekregen dat, ...ach laat ook maar, dat is geen onderwerp voor een verhaal als dit.
Het ontbijt is als vanouds, en het busje is er stipt om 10 uur. Onderweg stoppen we in Ang Sila nog bij de plaatselijke Chinese tempel. Het is er heet. Bloedheet. Maar in de tempel lukt het me wel om zonder enige moeite op de eerste etage te komen. De tweede etage is met een trap binnen ook geen punt, maar ik wil niet overdrijven dus de derde etage sla ik over. Naar beneden lopen gaat zo goed dat ik lijk te zweven.
Na een half uurtje gaan we verder en rijden we naar het strandhuis bij Khao Sam Muk. Het is netjes, onderhouden, niet weelderig, maar wel met een zwembad. We drinken en lunchen wat, en praten vooral veel. Niet dat we met de andere patiënten zo veel uit te wisselen hebben, dat hebben we allang gedaan in het hotel en zo, en niet met iedereen is er een connectie. Wel met de moeder en oma van een van de jongsten van het stel patiënten, uit Arkansas. We worden er natuurlijk steeds handiger in, over onszelf vertellen, maar echt, wat een leuk gesprek wordt het. Van transitie tot wijn en van verkiezingen tot ziektekosten, alles komt voorbij. Het grappige is dat als je uitlegt hoe het systeem bij ons werkt, het betalen van belasting opeens veel mimder problematisch voor ze lijkt. Oh, krijg je zo veel vergoed voor de operatie hier? En alles als je in Nederland was gebleven?
De tijd vliegt voorbij, en voor we het weten liggen we op tafel (Eva) of op de grond (ik) voor een Thaise massage. Die blijkt nodig, ik heb in het busje te erg scheef gezeten. De autogordel van het busje is te kort, zeker als ik op mijn kussen zit.
Om 5 uur rijden we terug, met een omweg om de rots van Khao Sam Muk. Er blijken hele kolonies apen te zitten, op de weg, in de goot, op de muren en op de auto's. Omdat de apen alle vuilcontainers leegroven is wat er aan natuur over is, wel erg vervuild.
Op de terugweg rijden we nog even langs het optrekje van de chirurg om wat spullen af te geven. Een aardig optrekje, het grootste in de wijk, is op Google Earth te zien, maar in vergelijking met huizen in dezelfde buurt niet protserig.
Iets voor 6 uur zijn we terug in het hotel, en mijn rug is nu echt op. We hebben even nodig om bij te komen en wilde plannen voor september te maken, en plannen voor het eten. Wordt het 7-eleven op de kamer, eten beneden of bij onze favoriete eettent? Het wordt het laatste.
Morgen inwendige controle. Jottem. Eerst maar eens gaan slapen, maar ik heb mezelf beloofd dat ik omdat ik vandaag zo goed trap heb gelopen, morgen naar Swensen's mag.
Nothing you can do, but you can learn how to be you in time.
It's easy
Het gaat nu echt aan alle kanten goed. Wonderlijk als je bedenkt dat ik de afgelopen dagen best wel last heb gehad van oude kwaaltjes. Het dieptepunt was mijn rug gisteravond, ik had net mijn stukje geplaatst en geschreven dat mijn rug op was. Mijn rug was niet op, mijn rug was stukker dan stuk. Ik heb zelden een rug zo zien stukken. Ik had het een jaar of 3 geleden voor het laatst, en daarvoor heel lang niet: een spier (uiteraard de erector spinae) die zo geirriteerd is dat deze tijdelijk helemaal verkrampt, mijn rug scheef trekt, en ik er uit zie alsof ik elk moment kan vertrekken om de klokken van de Notre Dame te gaan luiden. Maar vanochtend en de rest van de dag was mijn rug alleen nog wat stijfjes.
Het genezen gaat nu best hard en dat heeft allerlei voordelen. Dat ik langer dan 1 minuut op het toilet kan blijven zitten bijvoorbeeld, en dat is weer goed tegen de constipatie.
We doen rustig aan vanochtend vanwege mijn voornemen de blauwe loopbrug te overwinnen na de controle in de kliniek. Dat betekent dat we ontbijten uit de koelkast op de kamer, en dus pas om 10 uur klaar hoeven te zijn voor de dagelijkse check up. Iets van kwart over 10 staat ze weer voor de deur, en alweer is ze stomverbaasd over het tempo van herstel. Er ontbreken steeds meer hechtingen uit de kleine schaamlippen, en de zwellingen nemen zichbaar af. Dat heeft weer zo zijn gevolgen bij het dilateren. Het doel van het statisch dilateren is vooral om de boel open te houden en de diepte vast te houden. De diepte is gemeten door de chirurg na het verwijderen van de packing vorige week en daar moet ik me op richten. Hoe diep? Nou, dat vraag ik jou ook niet dus dat zeg ik niet, in ieder geval niet waar kleine kinderen bij zijn. Laat ik het er op houden dat statistisch gezien er wereldwijd maar weinig piemels zijn die er qua lengte niet in passen. Maar het afnemen van de zwellingen betekent ook dat het referentiepunt, de grote schaamlip, zich naar binnen verplaatst, en dat ik dus diepte lijk te verliezen. Het is millimeterwerk, maar zeker waarneembaar.
Na de check up krijg ik de tijd van mijn afspraak te horen, half 2 in de kliniek. Ik doe rustig aan dus Eva haalt lunch terwijl ik vanuit mijn luie stoel het wereldnieuws tot me neem.
Om kwart over 1 zijn we in de kliniek. Lekker op tijd, zeg maar. Suporn zelf is er nog niet, zijn auto staat niet achter de kliniek geparkeerd en de deuren van de behandelkamers staan open. Maar de tijd die nodig is voor een operatie staat niet vast, dus ja, ik ben blij dat daar gewoon de tijd voor genomen wordt.
Langzaam loopt de wachtruimte vol met de andere patiënten. Tegen 2 uur word ik behandelkamer 2 binnengeroepen. Schoenen uit, slipje aan het haakje naast de behandeltafel, ik op de behandeltafel, en na enig wachten komt de meester zelf binnen.
De meester, ja. Ik had beloofd kritisch te zijn, maar ik kan eigenlijk niets vinden om over te klagen. Of het moet datgene zijn wat ik al eerder schreef: termijnen, hoeveelheden en procedures willen nog wel eens verschillen afhankelijk van wat je leest. Na het dilateren moet ik spoelen met een 10% betadineoplossing... In het instructieboek staat die 10%, bij de uitleg bij de eerste keer werd gezegd 45 ml water en 5 ml betadine mengen, en op het aanvullende flesje dat ik later kreeg staat 50 om 5. Het zijn geen grote verschillen en de mensen hier weten heel goed wat ze doen en zeggen, maar het is een verbeterpunt. Terug naar de behandelkamer.
De assistente pakt een verpakking met een plastic wegwerpspeculum. De verlichting wordt opgevoerd, en ik krijg uitleg van Suporn. "Ik ga kijken hoe goed de getransplanteerde huid geneest. Als dat goed gaat, mag je na de post-op care les dynamisch gaan dilateren. Kijk, deze breng ik zometeen in, dan kan ik de huid zien. Hij is een stuk dunner dan je medium dilator, dus maak je geen zorgen. En ik maak eerst wat ruimte met mijn vinger. Even ontspannen, zo."
Voor ik het weet lig ik op tafel met mijn benen wijd met een eendenbek op een plek waar 15 dagen geleden niet eens een lichaamsopening zat. Hoe raar kan het lopen soms.
"Alles is mooi roze. Het is nu nog maar twee weken oud dus het is nog lang niet genezen, dat duurt zeker vier maanden. Het zal nog regelmatig bloeden, afscheiding geven, er komen huidschilfers los, en hechtingen. Maak je daar geen zorgen over, het hoort er allemaal bij. Het komt goed. Je kunt weer aan de hormonen, en na morgenochtend ga je dynamisch dilateren. En dan een roerbeweging maken, geen schroefbeweging. Je wilt de vaginaopening soepeler en wijder maken. Had je nog medicijnen nodig?"
Voor ik het weet sta ik weer aangekleed buiten. IJsjestijd! De trap van de loopbrug blijkt inderdaad geen enkel probleem. Mijn conditie na bijna twee weken liggen en zitten is wat minder geweldig, hijgend kom ik boven aan. Maar Swensen's blijkt inderdaad een te makkelijk doel, en als het ijs op is doen we nog wat kleine boodschappen in het achterliggende, enigszins verlopen winkelcentrum.
Om iets van 5 uur zijn we terug in het hotel. Eigenlijk is het voor wat ik gewend ben nu best een drukke dag. Op ons gemak werken we de rest van het dagprogramma af: rusten, dilateren, douchen, opruimen, naar het eethuis aan de weg, stukje schrijven en posten, klaar.
En alle steken van het nu snel genezende weefsel in ontvangst nemen, niet te vergeten.
Bijna klaar dan.
Dit is mijn 15e dag post op. Ik heb voor de SRS altijd verteld dat mijn SRS belangrijk is voor me, maar dat ik daar geen vrouw mee word of zo. Dat ik bij het wakker worden uit de narcose niet opeens heel gelukzalig zou gaan liggen glimlachen. De SRS was voor en van mij, niet eens voor mijn partner, en wat er in mijn onderbroek zat bepaalde niet wie of wat ik was. Mijn SRS was niet mijn einddoel, dat was worden wie ik ben, en met dat doel ben ik aardig ver gevorderd.
Nu, twee weken nadat ik wakker werd uit de narcose, kan ik maar één ding zeggen: ik heb het juist gezien. Het is niet mijn einddoel. Het is niet dat ik me groot wil houden of zo, ik zeg het zoals het is: ik ben blij met de SRS, heel blij, maar er is geen euforie. Mezelf herontdekken begon nu bijna vier jaar geleden, en alles wat ik in die tijd heb gedaan was moeilijker, lastiger en op verschillende manieren veel pijnlijker dan deze operatie, die soms wel eens 'de kers op de taart' wordt genoemd. Nou, de kers op de taart komt zonder moeite gewoon uit een bakje met nog meer kersen. Hup, pit er uit, klaar. De taart zelf maken is veel en veel meer werk. En ik ben trouwens nog lang geen taart.
Overigens: iedereen die wèl volledig gelukkig en compleet wakker wordt uit de narcose gun ik dat van harte. Het is een ieders eigen, persoonlijke ervaring, je eigen gevoel, en daar heeft een ander niets over te vertellen. En ik al helemaal niet.
Nothing you can do, but you can learn how to be you in time.
It's easy
Om kwart voor 10 is de post-op les, waar ik gisteren voor ben uitgenodigd. Of eigenlijk, opgeroepen. Wegblijven is natuurlijk niet echt een optie.
Het lukt vanochtend maar matig om op gang te komen, maar uiteindelijk zijn we om 10 over half 10 in de kliniek. Daar wordt eerst even snel mijn dagelijkse check up gedaan, en weer zijn er hechtingen verdwenen.
De post-op les is maar met zijn tweeën vandaag. In mijn week stonden er 4 patiënten op de kalender maar het meisje van maandag raakte dusdanig in paniek op weg naar de operatiekamer dat ze de operatie ter plekke annuleerde. Ik heb daar verder geen oordeel over, dit zijn geen operaties die je zomaar even doet. Er zijn mensen die op het allerlaatste moment gaan twijfelen, mensen die bedenken dat ze bang zijn voor naalden en narcoses, mensen die gewoon bang worden zonder dat ze weten waarom... Ik zou liegen als ik zou beweren dat ik de maanden en weken voor de operatie niets liever wilde dan naar Chonburi om geopereerd te worden. Misschien juist wel om wat ik gisteren schreef: het is niet het belangrijkste deel van mijn transitie.
Waarom het derde meisje er niet is weet ik niet, maar daar zal vast een goede reden voor zijn.
De belangrijkste punten uit de les:
* Vanaf nu beginnen met dynamisch dilateren. Dat is: medium dilator (32 mm Ø) gebruiken, inbrengen tot je je gebruikelijke diepte hebt gehaald, even (een seconde of 10) aandrukken en dan roerend draaien. Doel is om de littekens bij de vaginaopening soepel te houden, en om de bekkenbodemspier een beetje soepeler te krijgen. Dat doe je 15 seconden en dan weer aandrukken. Dit herhaal je een kwartier. Na het kwartier stop je met de medium en pak je de large. Die is iets dikker, een millimeter of twee, en daarmee doe je bijna hetzelfde, vijf minuten lang, zij het dat je niet op diepte let. Het vaginaeinde loopt taps toe dus dat ga je met de dikkere niet halen. Niet proberen ook, je kunt alleen maar dingen stuk maken ermee. In de set zit ook nog een small van 26 mm maar die gebruik je alleen als het niet anders kan, en ook niet op diepte omdat die juist te ver zou kunnen gaan.
* De eerste drie maanden post-op moet je drie keer per dag dynamisch dilateren, daarna 2 keer per dag, en het tweede halfjaar één keer per dag. In de periode van drie keer dilateren moet je zelf zien wat het handigste is, bijvoorbeeld 's ochtends na het opstaan, na het thuiskomen en dan nog een keer bij het naar bed gaan. In het tweede jaar kan de frequentie nog verder omlaag. Het heeft geen zin om twee keer een beetje langer te dilateren. Vaker is veel effectiever dan langer. Minder betekent vrijwel zeker diepteverlies dat je niet meer terugkrijgt.
* Na een maand post-op is het niet meer nodig een condoom om de dilator te doen, het mag wel als je dat prettiger vindt werken. Je hoeft ook de buitenkant van de wond niet meer met chloorhexidine te reinigen of de littekens aan te stippen met betadine.
* Je hebt voorlopig last van afscheiding. De huid in de vagnia regenereert in rap tempo. De boel gaat schilferen, er gaat granulatieweefsel ontstaan. Dat is onderdeel van het genezingsproces. Het dilateren vertraagt de genezing wel, omdat je normaal gesproken van granulatieweefsel afblijft. Verder bestaat de afscheiding behalve uit die huidschilfers uit achtergebleven glijmiddel, oud bloed en opgeloste hechtingen. De hechtingen in de vagina zijn van een langzame soort en lossen in een maand of twee pas op.
* Thuis spoel je na het dilateren nog wel na met water en de betadineoplossing. Het liefst met een vaginaaldouche. Dat die niet in het pakket zit komt doordat die in Thailand niet als medisch hulpmiddel, maar als seksspeeltje wordt geclassificeerd. En seksshops zijn hier verboden.
* Bloedingen zijn de eerste tijd heel normaal en zeker niet ernstig. Als je een bloeding hebt met vers rood bloed, dan is dat meestal bij de urineleider, en de meest algemene oorzaak is seksuele opwinding. Controleren en dichtdrukken met een watje, iets anders of je vinger, gaan liggen en 20 minuten wachten, dan is de bloeding wel gestopt. Een bloeding van de vaginawand is zeldzaam, en die kun je stoppen door de medium dilator in te brengen en te wachten.
* In de verschillende handleidingen staan andere tijden en intervallen genoemd dan uitgelegd. Dat komt omdat de documentatie helaas achterloopt bij verbeteringen en veranderingen in chirurgische techniek, en voortschrijdend inzicht.
Na de les ga ik met Eva even naar drogist Boots en supermarkt Phoenix aan de overkant van de weg. Eva vertelt van haar ervaring met de moeder van mijn medecursist. Zowel op de heen- als terugweg lopen we Swensen's bewust voorbij, en heb ik behoefte om even te gaan liggen voordat ik met de eerste oefening begin. En jemig, wat maakt die twee millimeter een boel verschil. Er zijn aardig wat termen voor het gevoel dat ik achteraf had die ik niet ga reproduceren. Niet nodig, bovendien heb ik mensen op mijn vriendenlijst die er veel meer weten dan ik.
We lunchen met onze buit uit de supermarkt en besluiten de rest van de dag rustig aan te doen. Eva maakt nog een tripje naar de 7-eleven. Verder doen we niets vandaag. Ja, het hotel uit om te eten. En ik begin wat eerder met schrijven, want ik heb zo'n vermoeden dat ik na het dilateren wil gaan slapen.
Nothing you can do, but you can learn how to be you in time.
It's easy
"Zaterdag, deed ik niets wat ook wel later mag" zong Paskal Jakobsen van Bløf een dikke 17 jaar geleden. Het is de leidraad van onze dag vandaag.
Enthousiast als we waren gisteren staat de wekker op 7 uur. Ik heb geweldig geslapen en word wakker van de wekker, net als Eva. Mijn darmen rommelen maar op het toilet moet ik vooral heel nodig plassen. Ondertussen is Eva begonnen aan het bocht dat we deze weken koffie noemen. Het is niet bijzonder lekker of zo, oploskoffie. Ik ben wel heel goed in understatements. Maar lege darmen dilateren een stuk fijner dan volle, dus ik wacht nog maar even. Het is nog vroeg.
Om kwart over 9 komen we er achter dat het kwart over 9 is. Aan dilateren ben je inclusief voorbereiden, spoelen, douchen en opruimen toch snel drie kwartier tot een uur kwijt, en tussen 10 en 11 staat de dagelijkse controle gepland, dan moet je in de kamer zijn. Opschieten dus, al gaat dilateren gewoon op tijd en gevoel, dus daar kun je per definitie geen haast mee hebben, dat wordt niets als je haast hebt.
De controle is vandaag om kwart over 10, en weer niet bijzonders. We zijn vrij om te gaan, maar mijn schema is nu wel anders natuurlijk. Waar gaan we die derde keer dilateren inpassen? Rond de lunch is een beetje snel en zo. Met een beetje puzzelen lijkt het ons het beste om er vier uur, half 5 van te maken, en dan voor het naar bed gaan nog een keer.
"Wat gaan we doen vandaag?" vraagt Eva. Ik heb geen zin de hele dag op de kamer te blijven, dus ik stel voor naar Central Plaza te gaan, het luxe winkelcentrum ten zuiden van de stad. Het hotel voert op zaterdag een pendeldienst uit, om 2 uur 's middags heen, en om 4 uur weer terug. Dan zouden we kwart over 4 in het hotel terug moeten zijn, even bijkomen, en dan aan de slag.
Dan roept om 11 uur toch het toilet, om half 12 wordt de kamer schoongemaakt, we rommelen een beetje aan, eten een mooncake met sesam als lunch, en dan is het zo kwart voor twee, tijd om ons te melden bij het busje.
Op Central Plaza is het druk. Het is markt buiten en de ruimte binnen staat ook helemaal vol kraampjes. We gaan op zoek naar leuke dingen om thuis weg te geven, maar eigenlijk verkopen ze hier helemaal niets dat aan Thailand doet denken. Zo vreemd is dat niet, bedenk ik me later. Stel dat iemand me zou vragen om iets typisch Nederlands, en ik moet dat in Etten-Leur gaan kopen, kom ik daar ook niet zomaar uit. Een kaasschaaf van de Blokker of zo, dat zou het enige bereikbare zijn. En de Boerenbond verkoopt klompen en tulpenbollen, zeker weten. Maar dat is omdat ik de weg weet. Dat is hier in Chonburi wel anders.
Eva vindt wel gemberthee bij supermarkt Big C, en hele flitsende kartonnen nagelvijltjes bij de plaatselijke knakenwinkel. Dan blijkt het ruim drie uur geweest te zijn, en besluiten we een ijsje te gaan eten. De ijssalon weet ik uiteraard blindelings te vinden.
Het duurt tot half vijf voor we terug op onze kamer zijn en ik ben moe. Dusdanig moe dan we allebei uitstelgedrag vertonen. Dilateren? Het wordt 7 uur voor ik weer aangekleed ben en we kunnen gaan eten. En pas om kwart over 8 zijn we weer terug. Over deze paar regels heb ik ook al ruim twee uur gedaan. Maar nu is het mooi geweest, ik ga aan de slag. Tot morgen, dan is het geen zaterdag meer, en geldt de vrijbrief van Bløf niet meer. Al zal ik niet de eerste zijn die een tekst van Bløf verkeerd begrepen heeft
Nothing you can do, but you can learn how to be you in time.
It's easy
Een kwartier voor de wekker word ik wakker. Het is buiten al licht, en ik heb zin in de dag van vandaag. Niet dat we plannen hebben, maar die zijn te maken.
De dag doet zijn naam vandaag geen eer aan. Als Eva de gordijnen verder open doet ziet het er erg grijs uit, en aan de plassen op het dak van de keuken te zien heeft het flink geregend.
We merken dat ook flink aan de temperatuur in de kamer. Normaal gesproken warmt het gebouw flink op in de zon en kun je niet echt zonder airco, nu blaast de airco dusdanig koude lucht dat het zelfs koud is geworden in de kamer. Het gevoel dat je 's winters hebt, dat het boven je dekbed te koud is om er uit te komen, je kent het wel, dat gevoel bekruipt me.
Behalve dan dat ik wakker word omdat ik vreselijk moet plassen heb ik goed geslapen. Ik ga gauw naar het toilet, zie weer een losse hechting in het toilet verdwijnen en droog na het plassen de boel af. De zwellingen zijn flink verminderd en ik plas redelijk recht maar het laatste beetje loopt toch echt langs mijn billen weg. Hechtingen verdwijnen nu steeds meer, wat wel het vervelende gevoel geeft dat op de overgebleven hechtingen meer spanning komt. Maar hopen dat ze ook snel weg zijn.
Daarna kruip ik terug in bed, ik heb het koud en dat is me hier nog niet eerder overkomen.
Om 8 uur dilateren, dat is mijn eerste voornemen. Het wordt half 9 voordat we met de voorbereidingen beginnen en zodra we alles achter de rug hebben en aangekleed zijn is het ruim een uur later. Met de check up tussen 10 en 11 is dat niet heel ruim. We haasten ons niet, lekker ontbijten kan ook na de check up.
Helaas komt de check up pas om kwart over 11. Pech kun je hebben, er is geen heel vaste volgorde en bovendien kan er altijd iets zijn waardoor iemand wat meer aandacht nodig heeft, en we hebben nog iets kleins in de koelkast liggen zodat we niet zomaar verhongeren. Maar alles ziet er goed uit bij de controle, diepte wordt trouw genoteerd, zowel met medium als nu met large. Bloeddruk is weer 122/81. Alles goed.
We lopen samen naar de 7-eleven verderop. Bij het lopen valt het me nog niet zo erg op, maar zodra we binnen zijn bij de 7-eleven en ik even voor het schap met maandverband sta om het juiste soort er tussenuit te vissen, voel ik dat de boel beneden behoorlijk beurs aanvoelt. Ik loop nog steeds als een kievit maar 'even' naar de 7-eleven lopen heeft duidelijk wel een prijs.
We kopen naast maandverband wat grote flessen water, keukenpapier en een leuke aanvulling op het karige ontbijt zodat we daar meteen maar een lunch van kunnen maken. Terug naar het hotel lopen is weer geen enkel probleem, maar teug op de kamer gaan we nadat we onze lunch hebben weggewerkt toch even liggen. Niet voor niets, ik word pas om half 3 weer wakker. Bljkbaar was het nodig.
Ik ben er trouwens achter hoe je die 360-graden foto's op Facebook kunt maken en plaatsen. Na het middagdilateren gaan we op tijd eten zodat het nog licht is, en ik de eerste echte foto kan maken. Het lukt, mijn Facebook volgers hebben het resultaat gezien en ook hoe onze hotelkamer er uit ziet. Morgen ga ik meer van dat soort foto's maken. Als ik fit genoeg ben, uiteraard.
We eten het liefst als het donker begint te worden. Gewoon, het heeft iets. En we worden als vaste klanten herkend. Echte vaste klanten, niet zo van 'oh, een buitenlander, dat is er zeker zoeentje van het hotel en de kliniek hiernaast.' We begrijpen het principe: bestellen, eten, betalen, wegwezen. En het moment nadert dat ik net als de andere mensen de gewone menukaart wil, zonder foto's en Engelse uitleg. Dan krijg je er een notitieblokje bij om zelf je bestelling op te schrijven. Wel zo efficiënt. Dit jaar haal ik dat nog net niet, maar ik herken steeds meer letters. Ik haal, als ik de transcriptie weet of vermoed, er nu uit welke tekens voor de klanken verantwoordelijk zijn. En dat de บ een b is en de ป een p en de ง een ng en ร meestal een r, maar in een niet-traditioneel lettertype steevast er uit ziet als een S, ik vergeet het niet meer.
Gedurende de dag komt er wel de volgende vraag bij me op: zou ik, als ik opnieuw mocht kiezen, weer naar Suporn gaan? Ik bedoel, de begeleiding is geweldig, het operatieresultaat lijkt ook heel goed, al kun je dat pas na een jaar echt vaststellen, en dilateren is niet leuk, maar verder? Ik zal nooit kunnen vergelijken met een VUmc operatie. Je kunt maar bij eentje ervaring opdoen. En als ik dat zelf al niet kan bepalen, hoe kan ik iemand dan aan-of afraden om naar Chonburi te gaan voor de SRS? Ik doe nog steeds mijn best mijn kritische blik te behouden maar er blijft steeds minder van over. Ik zal mijn best doen om me persoonlijk wat minder te bemoeien met 'Amsterdam'. Wel als er dingen mis gaan, individueel, maar ik ga wat meer mijn mond houden over Bouman en Buncamper. Ik blijf mijn mening houden over de personen en wat ze bij sommigen van ons gepresteerd hebben, maar het is niet langer aan mij die mening zomaar te laten horen. Ik ben mijn neutraliteit kwijt, ik ben nu officieel bevooroordeeld. En dan doe ik het aan- of afraden voor een SRS hier gewoon op basis van iemands persoonlijke verhaal. Dan stel ik vragen als, heb je het er voor over? Hoe goed kun je tegen pijn? Besef je dat je herstel twee keer zo lang duurt? Kun je in je eentje drie weken hotelkamer en Thais eten overleven? Ben je zelfstandig genoeg om in je eentje te herstellen, en na thuiskomst afhankelijk te zijn van e-mail voor contact met de kliniek, waarbij een antwoord op je vragen soms wel eens een paar dagen op zich kan laten wachten? Als je vindt dat je tijdens de weekenddienst van je plaatselijke huisartsenpost al veel te vaak te horen krijgt dat je het weekend moet afwachten en maandagochtend je eigen huisarts maar moet bellen, hoe ga je dan om met het feit dat je in principe van thuis uit nooit langs Sophie, degene die alle e-mail afhandelt, komt?
Ik heb me best goed voorbereid voor ik mijn operatiedatum boekte, en had op de meeste van deze vragen een antwoord. Ik heb een bewuste keuze kunnen maken, en ik hoop dat anderen op basis van mijn dagboekje hier ook een bewustere keuze kunnen maken. Suporn's kliniek is zo'n beetje het middelpunt van de wereld als het om de SRS gaat, maar het is hier geen walhalla en geen luilekkerland. Waarmee ik absoluut niet wil zeggen dat de SRS bij het VUmc of Kanhai een makkie is, ook dat is een zware ingreep. Want zo ver gaat mijn kennis over anderen die daar zijn geweest gewoon wel.
Nothing you can do, but you can learn how to be you in time.
It's easy
Je dagboek(je) is wel, bijzonder informatief om te lezen. Ook als trans-man/manzijnde. Met een beetje inlevingsvermogen, ben je eerder "dichtbij, dan in het verre buitenland".
Grtz Nick. ( Spoedig herstel en de groetjes aan Eva )
Hey, pa je kinderen werden groot. En al heb je het nooit geweten,... ik werd u zoon. Liefs Nick .
Hey, ma bedankt dat je me kende en herkende, als je zoon. Veel liefs Nick .
.