Tijdens het begin van mijn transitie, nu 3-4 jaar geleden. maar vooral nu, ben ik bezig met vanalles te herbeleven.
Ik bedoel niet de traumas die iedereen heeft. Maar alles wat je, voordat je besefte dat je trans bent, gedaan hebt. Ik leg uit.
Vanuit mijn vroegere perspectief, alles wat ik deed was vanuit het "mannelijke" deel van mij. Eerst had ik het niet door. Maar ik merkte al gauw op dat ik mijn vorige leven opnieuw aan het doen was.
Interesses, hobbies, films, plaatsen die ik bezocht heb. Ik ben die weer aan het kijken(
jaren 80 films ) bezoeken etc.Maar nu vanuit mijn " vrouwelijk" perspectief. Het is alsof ik mijn harddisk aan het herschrijven ben. Maar nu met meer emoties, vrijheden. Het geeft mij een diepere betekenis aan het woord transgender, dat ik dit mag meemaken, voelen. Maar vooral het geeft mij het besef dat het nooit te laat is. Om een 'andere ' pad te kiezen, maar met hetzelfde einddoel.
Oh, en voordat iemand zegt dat ik mijn vorige ik niet moet vergeten. Dat doe ik ook nooit. Ik ben trots op dat kleine jochie die mij zover heeft gebracht...
Hebben jullie soortgelijke ervaringen? Ik ben benieuwd
