Ik wil hier gewoon even mijn ei leggen. Meer niet.
Omdat ik inmiddels al een tijd bezig ben met mijn transitie, heb ik ook heel veel behoefte aan informatie. Vooral informatie van gelijkgestemden. Online kan ik sporadisch best wel e.e.a. vinden waar ik me aan kan melden en wat vragen kan stellen, maar vaak zijn de antwoorden die je dan krijgt erg beknopt. Voor velen die hun transitie al volledig hebben doorlopen, is het allemaal vanzelfsprekend en lijken vragen van mensen die nog aan het begin staan van hun transitie, soms overbodig om het maar geen 'domme vragen' te noemen. Men zegt het natuurlijk niet letterlijk, maar ik proef er altijd zo'n ondertoon in van: "Pffff, maar dat snap je zelf toch wel al." of iets in de trend van: "Dat is toch niet zo moeilijk om daar achter te komen". Nou, dat is het hem nu juist, ik stel vragen om dat ik ergens achter wil komen, omdat ik er dus nog niet achter ben gekomen, maar velen lijken het te veel moeite te vinden om 'nieuwkomers in dit wereldje voor te lichten over het door hen nog af te leggen pad, op weg naar volledige transitie.
Wat ik ook enorm jammer vind, is dat er in mijn regio bijna niets gedaan wordt aan bijeenkomsten, zelfhulpgroepen, leuke COC-cafés of wat dan ook. Veel dingen die georganiseerd worden, spelen zich allemaal af in de grote steden zoals Utrecht, Amsterdam, Rotterdam en Den Haag. Dat is voor mij gewoon geen optie omdat het om te beginnen te ver weg is voor mij en grote steden in combinatie met mijn straat- en pleinvrees en agorafobie is nou ook niet echt ideaal.
Ik ben inmiddels wel met 2 lieve transvrouwen in aanraking gekomen online, en zonder dat ik hen wil kwetsen, is het slechts online. Ik mis mimiek, ik mis een echt gesprek, ik mis het gevoel van 'samenzijn' op het moment dat je je kwetsbaar opstelt en dingen verteld die (nog) erg moeilijk zijn om die zomaar te bespreken.
Het voelt voor mij alsof ik nog niet tot het wereldje van transgenders behoor. Ik weet er domweg te weinig van en heb nog steeds niet het gevoel echt op weg te zijn in mijn transitie, ondanks dat ik best al wel stappen ondernomen heb. Het voelt op dit moment nog steeds aan als een goed voornemen tijdens oud en nieuw, maar waar uiteindelijk niets van terechtkomt.
Ik zou het gewoon zo fijn vinden als ik wat mensen zou leren kennen die ik IRL en Face-to-face zou kunnen ontmoeten en leren kennen. Het klinkt best dramatisch als ik zeg dat ik hier wanhopig naar op zoek ben, maar zo voelt het ook wel een beetje. Het voelt aan alsof ik in een isoleercel zit en keihard schreeuw: "Hoor mij! Zie mij! Erken mij! Help mij! Wijs me de weg!" en dat alles terwijl ik mijzelf mijn haren uit mijn hoofd trek! Ik verkeer voor mijn gevoel op dit moment in niemandsland. Dat voelt heel erg eenzaam, alleen en vooral enorm verdrietig. Ik hoop dat deze gevoelens binnenkort overgaan, want het wordt er in mijn hart en hoofd niet beter op.
