Hoi Tom,
Ik vind het altijd mooi om te lezen hoe mensen hun gedachten en gevoelens in een poetische vorm kunnen gieten. Soms een hartenkreet die de kwetsbare kant van een harde werkelijkheid blootlegt.
Ook een 'moordenaar' heeft een hart en al aanvaarden we nooit excuses, niet elke 'daad' wordt verricht met voorbedachte rade zonder aanleiding. Een bekentenis legt de aanleiding nog niet bloot. Een gedicht begint of eindigt met die aanleiding of die zit er in verweven. De aanleiding lees ik niet terug in je gedicht en je lijkt inderdaad hard voor jezelf op papier maar ik weet haast zeker dat je zelf en anderen in je omgeving wel je kwetsbare kant kennen en daarom is je gedicht toch weer een kreet uit je hart dat oproept tot vergiffenis en aandacht voor je 'daden'.
Ik hoor wel eens zeggen dat respect verdiend moet worden maar in mijn ogen kan je respect alleen maar verliezen. Respect van anderen eisen komt opdringerig over maar degenen die jou altijd
echt gerespecteerd hebben en lief hebben gehad zullen daar doorheen prikken, die kennen namelijk ook je kwetsbare kant.
P.S. Over kunst valt niet te discussieren maar over poezie eigenlijk ook niet dus excuses want ik ben eigenlijk met deze reactie buiten mijn boekje gegaan. Zie het maar als mijn vrije interpretatie.
Het 'jongetje in mij' heeft nooit bestaan maar ik heb 'hem' wel voor mezelf maar niet voor mijn kinderen in stilte met repect symbolisch 'begraven', zo makkelijk had 'hij' het niet. Ik vond 'hem' wel een kluns.
Liefs Daniela
